L'écriture féminine en Iran

Type de document: Original Article

Auteurs

1 Université Aix-Marseille

2 l’Université Paris 8 Vincennes – Saint-Denis; Paris, France

10.22129/plume.2020.207797.1119

Résumé

Le concept d’« écriture féminine », formalisé par Hélène Cixous en 1975, a été régulièrement interprété de manière incorrecte dans la littérature scientifique. Le malentendu le plus courant est l’amalgame avec les concepts de « littérature des femmes », « littérature féminine » et « écriture-femme ». En Iran, le terme est encore plus éloigné du concept de Cixous et est communément utilisé pour présenter la femme traditionnelle dans la littérature.
Cet article reprend les critères définis dans Le rire de la Méduse (Cixous, 1975) comme source principale afin de les utiliser dans une comparaison avec la définition iranienne commune.
Deux romans iraniens sont pris comme exemples: C’est moi qui éteins les lumières (Zoyâ Pirzâd, 2011) et T’inquiète pas (Mahsâ MohebAli, 1387/2008). Alors que le premier est considéré comme un exemple d’écriture féminine selon l’acception iranienne commune., il ne possède pas les caractéristiques exigées par la définition originelle. A l’inverse, le second n’est pas admis comme tel en Iran alors qu’il pourrait être considéré comme un exemple d'écriture féminine selon Cixous. 
 

Mots clés

Sujets principaux


Titre d’article [Persian]

نوشتار زنانه در ایران

Auteurs [Persian]

  • شبنم جعفرزاده 1
  • آن امانوئل بقژه 2
1 دانشگاه اکس-مارسی گروه آموزشی عرب و مسلمان
2 دانشگاه پاریس 8 ونسان- سنت-دنی پاریس فرانسه
Résumé [Persian]

در علوم ادبی، مفهوم "نوشتار زنانه" که در سال 1975 توسط اِلِن سیکسوس مطرح شد، همواره مورد تفسیرهای متفاوتی قرار گرفت. سو تفاهمی مشترک بین بیشتر آنها وجود دارد - که بیشتر ناشی از عنوان آن است- باعث می شود این مفهوم را همردیف و یا یکسان با دیگر رویکردهای ادبی همچون "ادبیات زنان"، "ادبیات زنانه" و "نوشتار زن" دانست. در ایران نیز تعریفی جدید به خود گرفته است که سعی در بازنمایی زن سنتی از طریق نوشته ها دارد. این مقاله سعی دارد "نوشتار زنانه" را مستقل از دیگر مفاهیم با عناوین مشابه، معرفی کند. دو رمان ایرانی به عنوان متال برگزیده شده اند: چراغ ها را من خاموش می کنم (زویا پیرزاد، 1380) و نگران نباش (محب علی، 1387). رمان اول بر اساس تعریف جاری در ایران از "نوشتار زنانه"، در این دسته جای می گیرد، این در حالی است که فاقد بسیاری از عناصر لازم در تعریف اصلی است. عکس آن، رمان دوم آنچنان که باید در این مقوله جای نگرفته است، با اینکه بیشترین ویژگی های لازم را، طبق تعریف اِلِن سیکسوس، دارا است.

Mots clés [Persian]

  • نوشتار زنانه
  • ادبیات زنانه
  • ادبیات زنان
  • الن سیکسوس
  • چراغ ها را من خاموش می کنم
  • نگران نباش