Pour une esthétique de l'enseignement/ apprentissage des langues étrangères

Type de document: Original Article

Auteur

Université Tarbyat Modares

Résumé

La didactique des langues a aujourd'hui plus que jamais besoin de s'orienter vers une nouvelle voie: l'esthétique. Insistant sur la sensibilité et la présence, cette dernière ferait de l'activité d'enseignement/apprentissage un moment de plaisir, de détente, d'interaction, d'admiration et de dynamisme.
En effet, prévoir une dimension esthétique pour l'enseignement des langues, c'est se donner une stratégie, qui, au lieu d'être basée sur la transmission des connaissances linguistiques et des aspects mécaniques de la langue se veut avant tout existentiel (dépendant de l'actuel et du proche) et sensible (touchant l'être de l'apprenant et le mettant perpétuellement en situation de l'agir).
Pour cette raison, comme cet article essaie de le montrer, la didactique des langues doit s'appuyer sur le culte du savoir-être esthétique qui garantit dans les classes de langue l'accès à la présence et à la sensibilité. Ainsi,       les élèves ne seront plus en situation de connaître la langue, mais de la raiter.

Mots clés


Titre d’article [Persian]

زیبایی شناسی فرایند آموزش ایاد گیری در زبانهای خارجی

Auteur [Persian]

  • حمیدرضا شعیری
Résumé [Persian]

آموزش زبان امروز بیش از هر روز دیگر نیازمند هدایت به سوی مسیری نو یعنی زیبایی شناسی می باشد. در حقیقت، زیبایی شناسی آموزش زبان امری است که فعالیت آموزش و یادگیری را به جریانی لذت بخش، تعاملی، تحسین برانگیز و پویا تبدیل می سازد. در نظر گرفتن بعد زیبایی شناختی برای آموزش زبان یعنی دستیابی به شگردی که به جای تکیه بر انتقال اطلاعات مربوط به زبان، قواعد و عناصر شناختی آن، بر حضور (اینجا و اکنون) و احساس («وجود» و «هست») زبان آموز تکیه دارد. همین دو عنصر هستند که زبان آموز را همواره در حالت فعال و پویا نگاه می دارند.
از این جهت، آموزش زبان باید به دنبال ایجاد نوعی شناخت زیستی در کلاسهای زبان باشد. چنین شناختی با توجه به راهکارهای ارائه شده در این مقاله سبب می گردد تا میزان حضور و حساسیت هر زبان آموز آن قدر افزایش یابد تا دیگر به جای شناختهای مکانیکی زبان و فراگیری قواعد آن در کلاسهای زبان، با واقعیت جدیدی روبه رو شویم که می توان آن را زبان زیستی نامید. بر این اساس و با توجه به بعد زیبایی شناختی زبان، همان طور که در این مقاله نشان داده می شود، زبان آموز تبدیل به موجودی پویا و حساس می گردد که همواره در وضعیت تعامل و عکس العمل دائم نسبت به موقعیت زبانی که در آن می باشد، قرار می گیرد.
 

Mots clés [Persian]

  • آموزش زبان
  • زیبایی شناسی
  • حضور
  • حساسیت
  • شناخت زیستی
  • زبان زیستی