Etude réceptionniste du statut du détective dans S comme Soudâbeh de Kâveh Mir Abâssi et Maigret chez les Flamands de Georges Simenon

Type de document: Original Article

Auteurs

Département de langue et littérature françaises, Faculté des langues et littératures étrangères, Université de Téhéran, Téhéran, Iran

Résumé

Cet article envisage d’étudier le statut du détective comme personnage principal dans S comme Soudâbeh de Kâveh Mir Abâssi et Maigret chez les Flamands de Georges Simenon. En choisissant la théorie de l’effet-personnage (l’ensemble des relations que lient le lecteur aux acteurs du récit) de Vincent Jouve comme méthode d’analyse, nous essayons, à travers une perspective réceptionniste, d’illustrer les trois phases de perception, de réception et d’implication du personnage afin de déchiffrer la façon dont un détective est saisi chez le lecteur du récit policier. Vu la réception du roman policier français en Iran soit par la traduction soit par l’inspiration, on pourrait bien éclaircir de cette manière les caractéristiques d’un détective iranien sous la plume d’un écrivain qui se démarque de ses prédécesseurs en s’accrochant aux mythes locaux.

Mots clés


Titre d’article [فارسی]

بررسی جایگاه شخصیت کارآگاه در رمان سین مثل سودابه اثر کاوه میر عباسی و مگره نزد فلامانها اثر ژرژ سیمنون با توجه به نظریه دریافت

Auteurs [فارسی]

  • فریده علوی
  • محمد علی محمد صادقی پور
گروه زبان و ادبیات فرانسه، دانشکده زبانها و ادبیات خارجی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
Résumé [فارسی]

این پژوهش در نظر دارد به بررسی جایگاه کارآگاه به عنوان شخصیت اصلی در رمان سین مثل سودابه اثر کاوه میرعباسی و مگره نزد فلاماندرها اثر ژرژ سیمنون بپردازد. در این مقاله سعی شده با تکیه بر نظریه تاثیر-شخصیت (مجموعه روابطی که خواننده را به شخصیت‌های داستان پیوند می‌زند) از ونسان ژوو به عنوان روش تحلیلی و در چهارچوب نظریه دریافت، سه مرحله درک، دریافت و درآمیختن شخصیت را روشن سازیم تا بتوانیم نحوه شکل‌گیری شخصیت کارآگاه در رمان پلیسی در ذهن خواننده رمان را رمزگشایی کنیم. با توجه به دریافت رمان پلیسی فرانسوی در ایران چه از طریق ترجمه و چه از طریق الهام، میتوان از این روش به خوبی در جهت آشکارسازی ویژگی‌های کارآگاه ایرانی استفاده کنیم آن هم به قلم نویسنده ای که با توسل به افسانه‌های محلی سعی دارد خود را از پیشینیان این حوزه متمایز سازد.

Mots clés [فارسی]

  • "سیمنون"
  • "میر عباسی"
  • "ژوو"
  • "شخصیت"
  • "رمان پلیسی"
Bertrand, Alain, 1994, Georges Simenon: de Maigret aux romans de la destinée, Liège, Éditions du CEFAL.
De bary, Cécile, 2013, « La vérité et la fiction. Ce qu’en disent quelques personnages », dans Itinéraires, Littérature, textes, cultures, (2013-1), 167-181.
Dubois, Jacques, 2005, Le roman policier ou la modernité, Paris, Armand Colin.
Duhamel, Georges, 1937, Défense des Lettres, biologie de mon métier, Paris, Mercure de France, 13e éd.
Eco, Umberto, 1985, Lector in fabula, Paris, Grasset.
Genette, Gérard, 1983, Nouveau discours du récit, Paris, Seuil, Coll. Poétique.
Greimas, Algirdas Julien, 2015, Sémantique structurale: recherche de méthode, Paris, Presses Universitaires de France.
Hamon, Philippe, 1977, Pour un statut sémiologique du personnage, poétique du récit, Paris, Seuil.
Hornung, Erik, Roulin, Gilles, 1987, « L’Égypte, la philosophie avant les grecs. », Les Études Philosophiques, n°. 2/3
Journet, Nicolas, 2016, « Umberto Eco. Dans la tête du lecteur », Sciences humaines, 2016/11 (n° 286), 28-28.
Jouve, Vincent, 2014, L’Effet-personnage dans le roman, Paris, PUF, coll. Ecriture, 5e éd.
------------------, 2014, Poétique du roman, Paris, Armand Colin, 2014.
Mir abâssi, Kâveh, 2014, S comme Soudâbeh, Téhéran, Edition Nashr-e Ofogh, 2e éd.
propp, Vladimir, 2001 (1970), Morphologie du conte, Paris, Poétique/Seuil, coll. Points, [Morfologija skazki, 1969].
Simenon, Georges, 1992, Chez les Flamands, Paris, Nathan.
Todorov, Tzvetan, 1971, « Typologie du roman policier », dans Poétique de la prose, pp.55-65.
Van Dine, S., 2006, « Les 20 règles du roman policier », dans Québec français, (141), pp.60-60.
Whale, James (Réalisateur), 1931, Frankenstein, Universal, 75 min.