Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises Plume, Revue semestrielle de l'Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises 1735-692X 22 43 2026 03 21 بین سکوت و کلام: ارتباط در سه رمان کارر Entre silence et parole : la communication dans trois romans d’Emmanuel Carrère 1 26 241752 10.22129/plume.2025.506034.1323 FR Samaneh Okhovat Département de français, Branche centrale de Téhéran, Université Azad Islamique, Téhéran, Iran 0009-0000-8791-4822 Annette Abkeh Département de français, Faculté des langues étrangères; Université Azad de Téhéran Centre, Iran, 0009-0002-3377-964X Fariba Ashrafi Département de français, Branche centrale de Téhéran, Université Azad Islamique, Téhéran, Iran 0009-0005-8679-9750 Journal Article 2025 02 11 این مقاله به بررسی کارکردهای سکوت بلیغ در آثار امانوئل کارر می‌پردازد، بر پایه چارچوب‌های نظری میشل افرات (۲۰۰۸) و رومن یاکوبسن (۱۹۵۶). سکوت به‌عنوان عنصری کامل در ارتباط کلامی و روایی تحلیل می‌شود که ضمن ساختاردهی به ضمنی‌گویی، خواننده را به‌طور فعال درگیر می‌سازد. پیکره‌ی مورد بررسی شامل رمان‌های سبیل (۱۹۸۶)، کلاس برف (۱۹۹۵) و حریف (۲۰۰۰) است. مسئله پژوهش این است: سکوت، به‌عنوان یک شکل گفتمانی، چگونه به‌عنوان موتور روایت و ابزار درگیرسازی تفسیری عمل می‌کند؟ فرضیه این پژوهش آن است که سکوت صرفاً غیاب نیست، بلکه تولیدکننده معناست و ساختار دریافت و خوانش را شکل می‌دهد. این پژوهش با رویکردی زبان‌شناختی و سبک‌شناختی، نقش‌های کاربردی، ارجاعی، احساسی، همدلی‌محور و فرازبانی سکوت را در روایت کارری نشان می‌دهد.<br><br>واژه‌های کلیدی: میشل افرات، رومن یاکوبسون، امانوئل کارر، دلالت تفسیری، کارکردهای سکوت. <span lang="FR">Cet article explore les fonctions du silence éloquent dans les œuvres d’Emmanuel Carrère à partir des cadres théoriques de Michel Ephratt (2008) et de Roman Jakobson (1956). Le silence est analysé comme un élément à part entière de la communication verbale et narrative, structurant l’implicite et engageant activement le lecteur. Le corpus comprend les romans La Moustache (1986), La Classe de neige (1995) et L’Adversaire (2000). La problématique posée est la suivante: comment le silence, en tant que forme discursive, agit-il comme moteur narratif et outil d’implication interprétative? L’hypothèse avancée est que le silence n’est pas simplement absence, mais producteur de sens, structurant la réception et la lecture. À travers une approche linguistique et stylistique, cette étude met en évidence les rôles pragmatiques, référentiels, émotionnels, empathiques et métalinguistiques du silence dans la narration carrérienne.</span><br><br>Les mots clés : Michel Ephratt, Roman Jakobson, Emanuel Carrère, Implication-interprétative, fonctions du silence. https://www.revueplume.ir/article_241752_646bd5e27aa27ef1e82c9186d03447c5.pdf

Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises Plume, Revue semestrielle de l'Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises 1735-692X 22 43 2026 03 21 تحلیل انتقادی بازنمایی‌های شرق‌شناسانه از زنان قاجار در سفرنامه‌های ژن دیولافوا با تکیه بر منابع درون‌زا Analyse critique des représentations orientalistes des femmes qâjâres dans les récits de voyage de Jane Dieulafoy à la lumière des sources endogènes 27 58 241762 10.22129/plume.2026.554086.1349 FR Sharif Maryam Département des langues étrangères Faculté des lettres et des humanités Université Kharazmi, Téhéran, Iran 0000-0002-9157-5971 Journal Article 2025 10 18 تاریخ‌نگاری زنان ایرانی عصر قاجار از ابتدا متکی بر منابع برون‌زا خصوصا سفرنامه‌های مسافران غربی بوده است. این روایت‌ها، اغلب به عنوان گزاره‌های عینی و علمی در نظر گرفته شده‌اند، درحالی که آغشته به تعصبات شرق‌شناسانه هستند. وانگهی، دسترسی جدید به منابع درون‌زا – مطبوعات، آرشیوهای محلی، خاطرات، سفرنامه‌های ایرانیان و مستندات دیداری و شنیداری مختلف – اکنون این امکان را فراهم آورده که تاریخ را از دریچه‌ی چشم مردم بومی روایت کنیم. بنابراین، بازخوانی انتقادی روایت‌های اروپایی و مقایسه آن‌ها با داده‌های جدید، برای بازنویسی جامع‌تر تاریخ زنان در دوره قاجار امری ضروری است. این مقاله به تحلیل سفرنامه‌های ژان دیولافوآ با تکیه بر اندیشه‌های پسااستعماری می‌پردازد و آن‌ها را با اطلاعات برگرفته از منابع محلی مقایسه می‌کند. نتایج نشان می‌دهند که بخش قابل توجهی از قضاوت‌های او فاقد بی‌طرفی بوده و او نتوانسته است خود را از الگوهای فکری شرق‌شناسانه مسلط بر فضای فکری اروپا در قرن نوزدهم برهاند. <span lang="FR">Pendant longtemps, l’historiographie iranienne des femmes sous la dynastie qâjâre a largement reposé sur les sources exogènes surtout les témoignages de voyageurs et de voyageuses occidentaux. Ces récits, souvent considérés comme factuels, sont pourtant imprégnés de préjugés orientalistes. D’ailleurs, l’émergence de nouvelles sources endogènes – presse, archives locales, mémoires, récits de voyage iraniens et divers documents sonores ou visuels – offre désormais la possibilité de nuancer et d’enrichir la perspective historique. La relecture critique des récits européens et leur comparaison avec les nouvelles données s’avère donc indispensable pour une réécriture plus complète de l’histoire des femmes sous les Qâjârs. Cet article propose d’analyser les récits de voyage de Jane Dieulafoy à l’appui des pensées post-coloniales et de les confronter aux informations issues des sources locales. Les résultats révèlent qu’une partie significative de ses jugements manque d’impartialité et qu’elle n’a pas pu se soustraire aux schèmes de pensée orientaliste dominants du XIX^e siècle.</span> https://www.revueplume.ir/article_241762_762f05f288faab7422156419a50020dd.pdf

Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises Plume, Revue semestrielle de l'Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises 1735-692X 22 43 2026 03 21 ریزوم و سرگردانی در "تکساکو" اثر پاتریک شاموازو Rhizome et errance dans Texaco de Patrick Chamoiseau 59 88 241758 10.22129/plume.2025.535688.1341 FR Seyed-Sajad Zafranchilar Département De Langue Et Littérature Françaises, Faculté Des Lettres Persanes Et Des Langues Etrangères, Université De Tabriz, Tabriz, Iran 0009-0004-3301-270X Journal Article 2025 07 19 در این مقاله، نویسنده با بازخوانی ادبیات فرانسه زبان، به بررسی راهبردهای جدید روایی در گفتمان‌های پسااستعماری و ضداستعماری و نیز شکل‌گیری انگاره های نوین ضد‌امپریالیستی می‌پردازد که فراتر از چارچوب‌های کلاسیک مبارزات ضداستعماری، از طریق سازوکارهای ادبی جدید نمایان می‌شود. هدف این مطالعه، ارائه خوانشی به‌روز است که به درک بهتر ابعاد معاصر ادبیات فرانسه زبان، به‌ویژه ادبیات آنتیل، کمک می‌کند. این هدف با بهره‌گیری از دو مفهوم بنیادین در فلسفه پست‌مدرن، یعنی «ریزوم» و «آوارگی»‌، آن‌گونه که ژیل دلوز و فلیکس گتاری مطرح کرده‌اند، در قالب پژوهش حاضر دنبال می شود. این مفاهیم برای نمایان ساختن اشکال نوین "مقاومت روایی" در برابر منطق خطی و سلسله‌مراتبیِ به‌جا مانده از جوامع استعماری به کار گرفته شده‌اند.<br><br><br><br>مقاله با استفاده از رویکردی کیفی، هرمنوتیکی و میان‌رشته‌ای، رمان تکساکو (Texaco) نوشته پاتریک شاموازو را به صورت مطالعه موردی تحلیل می‌کند تا نشان دهد چگونه عاملیت سیاسی ضد‌استعماری در گفتمان‌های نوین ادبی فرانکوفون به سطوحی ژرف‌تر و بدیع ارتقا یافته است. نتایج این تحلیل از یک سو امکان تصور اشکال تازه‌ای از سوبژکتیویته سیاسی مبتنی بر ترکیب‌گرایی و به تعبیر دلوز، زیستِ خارج از مرزهای تثبیت‌شده را فراهم می‌سازد، و از سوی دیگر، بر اهمیت رویکردهای میان‌رشته‌ای در مواجهه با این تحولات تأکید می‌ورزد. <br><br><span lang="FR">Cet article propose une relecture de la littérature francophone afin d’explorer les nouvelles stratégies narratives dans les discours post- et anticoloniaux, ainsi que l’émergence d’un imaginaire anti-impérialiste renouvelé, qui dépasse les cadres classiques des luttes anticoloniales à travers les dispositifs littéraires. Il répond à la nécessité d’une lecture actualisée permettant de mieux appréhender les dimensions contemporaines de la littérature francophone en général, et de la littérature antillaise en particulier, en recourant à deux concepts majeurs de la philosophie postmoderne — le « rhizome » et « l’errance » — tels que théorisés par Gilles Deleuze et Félix Guattari. Ces notions servent à mettre en lumière les formes récentes de résistance narrative contre la logique linéaire et arborescente héritée des sociétés colonisées. Adoptant une méthodologie qualitative, herméneutique et interdisciplinaire, l’article s’appuie sur Texaco de Patrick Chamoiseau pour démontrer, à travers ce cas d’étude particulièrement fertile et pertinent, comment l’agentivité politique anticoloniale est portée à des niveaux profonds et renouvelés dans les nouveaux discours littéraires francophones. Les résultats de cette analyse permettent d’une part d’envisager de nouvelles formes de subjectivités politiques ancrées dans l’hybridité et l’être-au-monde déterritorialisé propres à la littérature francophone, et d’autre part de souligner l’importance des approches interdisciplinaires face à ces mutations.</span> https://www.revueplume.ir/article_241758_e617abd1a2079dfb2ee623ff01c29241.pdf