Association Iranienne de Langue et Littérature FrançaisesPlume, Revue semestrielle de l'Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises1735-692X3620070901گونه شناسی روایتی در رمان مرگ قسطی اثر لوئی فردینان سلینL'étude de la typologie narrative dans Mort à Crédit de Louis Ferdinand Céline5254878510.22129/plume.2007.48785FRAliABBASSIUniversité Shahid Beheshti - Maître de Conférences0000-0003-4672-1930MortezaABBASABADIJournal Article20170725جستار حاضر در تلاش است تا در چارچوب اثری ادبی تکاپوی نوع انسان در جهت ایستادگی در برابر مرگ را به تصویر بکشد. واکاویهای ساختاری در سطح روایت شناختی براساس رابطه روای - بازیگر به خوبی موید این تکاپوی خستگی ناپذیر است. اثر مورد مطالعه در این پژوهش مرگ قسطی یکی از آثار برجسته قرن بیستم است که به قلم لویی فریدینان سلین یکی از مشاهیر ادب فرانسه به رشته تحریر در آمده است. از آن رو که موضوع مرگ مسئله اصلی این رمان است. همچنان که عنوان اثر نیز گواه شایسته این مدعاست - مطالعه ساختارشناختی حاضر نیز در تلاش است تا چگونگی بر خورد با این موضوع را روشن سازد. کالبدشکافی موضوع مرگ، راه را به سوی هسته اصلی یعنی مسئله زمان باز می نماید و هم از این رو مسئله زمان و یا به راستی کنترل زمان شاکله سوال اصلی این جستار را در بر می گیرد. بررسی ساختاری در چارچوب روایت شناسی ژپ لینتولت به خوبی نشان می دهد که بازی میان در سیستم گفتاری و داستانی و یا میل بنیادی راوی درون داستانی به سمت همتای برون داستانیش در قالب رویکرد سامان مند متن ادبی و یا فراتر از این دو چند صدایی و یا گزیده تر گفتمان داستانی تنها نمونه های کوچکی هستند بیانگر تلاش اثر در جهت مقاومت در برابر مرگ. بدین ترتیب اثر در کلیتش تبدیل به ندای زنده حیات می شود که در برابر نیستی ایستاده است.
Sur la base d’une analyse structurale au niveau narratologique, effectué à travers le couple narrateur/acteur, la présente recherche suivra le parcours d’un sujet humain, à travers une œuvre majeure du XXe siècle, <em>Mort à crédit </em>de Céline, et ses efforts pour repousser la mort. Étant donné que la mort, comme l’indique bien le titre de l’ouvrage, est la grande préoccupation du roman, cette étude essaiera de montrer comment ce sujet à été traité. La dislocation du problème révèle le noyau du conflit qu’est le temps, par conséquent la question du temps ou mieux dire la maîtrise du temps constitue la problématique de cette recherche. Effectuée dans une discipline structurale colorée par la narratologie de Jappe Lintvelt, cette étude confirme que sur la fluctuation entre un système discursif et romanesque ou sur les glissements méthodiques d’un narrateur homodiégétique vers son homologue hétérodiégétique et par ailleurs sur le plurivocalisme ou mieux dire le dialogisme romanesque, l’œuvre ne vise qu’un objectif, repousser l’idée de la mort.<br /> <br /> https://www.revueplume.ir/article_48785_4ac01ffdf0ae169300e3aaa2b945deb0.pdfAssociation Iranienne de Langue et Littérature FrançaisesPlume, Revue semestrielle de l'Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises1735-692X3620070901پرسش زمان در مائده های زمینیLa question du temps dans Les Nourritures Terrestres27384878610.22129/plume.2007.48786FRMassumehAHMADIDoctorante des Lettres Modernes, Université de BourgogneJournal Article20170725انسان در برابر گذر زمان وارد عمل شده از خود واکنش نشان می دهد. این واکنش ها، به واقع، به شکلی در خلال تصاویر شاعرانه آثار بشری نمود کرده اند. ژید، در کتاب مائده های زمینی، مثال های بارزی از این نمودها را به نمایش گذاشته است: وی در تصویری خویشتن را زندانی زمان چرخه ای در یک زندگی نباتی می بیند که هرچند تمایلاتی گذرا به لایتناهای عالم ملکوت دارد ولیکن دست و پای خویش را در خواهش هایی شدیدا زمینی، بسنهم گونه ای که بهشت موعود را در همین عالم خاک می طلبد و در پی این مطلب دست به دامان " حیله "هایی می شود تا او را به" آمیزهای همگون" از تضادهای درونیش برسانند. با دستاوی به " سیاست جدال با زمان" و با فرو رفتن در درون سیالیتی از زمان شبه برگسونی ، ساری . جاری در بیکران فضا، زید به زایشی از یک " جزء کامل" رهایی بخش و بهشتی می رسد واقع خود، معنا و مفهوم زمان مطلق است. لیکن نکته اینجاست که این "جزء کامل" پس از جستجوهای طولانی، نهایتا در تصویری از صحرای خشک زمینی حلول می کنند که سرزمین آرمانی او را می سازد یعنی همان بهشت مطلوب. حال سوال اینجاست که چرا صحرا؟ چه نوع تصویری از زمان این فرود به صحرا را پس از " سیاست جدال" در نزد ژید توجیه کرده است؟ ما همگام با ژید به چرخه هایی متفاوت از زمان بر می خوریم که مرتبا تکرار می شوند تا آنجا که در بیکران صحرا، در دانه های شن وارسته از قید زندگی نباتی ، آینه ای از بینهایت خویش را در می یابند. آنجا تمامی چرخه های زمان به خودی خود از هم می گسلند ودر چرخهای واحد با جریانی یکتا پیش می روند و مفهومی از زمان خلق می کنند که دوام آن ابدی است، یکتاست و جاری در حال. زمانی که تمام چرخه های ذهنی و گذرا را در خود هضم نموده است.
Face au temps qui passe, l’homme réagit. Ces réactions se font images poétiques, peuplant art et littérature. Avec ses <em>Nourritures Terrestres</em>, André Gide en est un exemple représentatif. Prisonnier du temps cyclique de la vie végétative, cherchant à la fois l'infini céleste et le paradis terrestre, Gide a recourt aux « ruses » « harmonisant des contraires » tout en profitant d’un « régime dialectique » au sein d’une fluidité temporelle. Il s’agit d’une durée proche du concept bergsonien, donnant naissance à une totalité apaisante. C’est à l’intérieur d’un désert utopique que tout cela se réalisera. Dans cette perspective, quel est le type de temps que Gide retrouvera dans le désert ? Sur ses pas, nous irons à la rencontre des différents cycles du temps journalier qui se répètent, dans l’infini de l’espace désertique où les grains de sables miroitent la totalité d’une vie libérée du temps clos. Ces cycles aboutissent à un qui forme l’unité du monde et s’ouvre en une durée qui est le sens même du temps réel. Cette durée est toujours présente et domine tous les cycles abstraits du temps passager.<br /> <br /> https://www.revueplume.ir/article_48786_7d66788d9bbbdc992995a492075269a5.pdfAssociation Iranienne de Langue et Littérature FrançaisesPlume, Revue semestrielle de l'Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises1735-692X3620070901بازسازی چهره خواننده درون متن در رمان زندگی، طرز مصرفLa construction du narrataire dans La Vie mode d'emploi39534878710.22129/plume.2007.48787FRMohammad-RahimAHMADIUniversité Al-Zahra de Téhéran Professeur-AssistantJournal Article20170725این مقاله با تکیه بر نظریات جدید رمان به ویژه نظریه بوتیقایی - نشانه شناختی زوایه دید به تحلیل "خواننده درون متن می پردازد. همانطور که می دانیم خواننده درون متن اصطلاحی است که نظریه پردازان رمان، به ویژه ژرار ژنت، بوتیقاشناس معروف فرانسوی سعی در تعریف و مشخص کردن شیوه های ظهور آن کرده اند. تلاش ما در این مقاله دو گانه است : علاوه بر اثبات حضور و جایگاه " خواننده درون متن" در رمان " زندگی طرز مصرف"، سعی خواهیم کرد با استفاه از اصول نظری بوتیقای رمان و نظریه زاویه دید، به این خواننده درون متن " چهره ای نیز ببخشیم. در واقع هدف بازسازی چهره " خواننده با مخاطب درون متن" در رمان پرک است.Chaque roman a ses propres stratégies de lecture et construit son propre lecteur. L'étude du narrateur et de son narrataire dans <em>La Vie mode d'emploi </em>(<em>VME</em>) de Georges Perec nous permettra de déterminer si le roman est un récit qui se raconte de lui-même, avec un narrateur anonyme et presque absent ou si au contraire, ayant une "entité figurative déterminée", le narrateur est bien présent et du fait de cette présence, il construit son propre destinataire. L’emploi fréquent du pronom <em>nous </em>avec les valeurs qu’on lui connaît dénote l’intérêt particulier du narrateur (et à travers lui, l’auteur-Perec) d’intégrer le narrataire (et à travers lui, le lecteur réel) dans la narration.<br /> <br /> https://www.revueplume.ir/article_48787_0393fd2841dfe1554d7e1b4803d2890f.pdfAssociation Iranienne de Langue et Littérature FrançaisesPlume, Revue semestrielle de l'Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises1735-692X3620070901فرانکوفون (فرانسوی زبان) کیست؟Comment définir le Francophone? Quelques réflexions55754878810.22129/plume.2007.48788FRJulieByrd ClarkL’Université de Toronto Chercheur-EnseignanteJournal Article20170725مقاله حاضر کوششی است برای بهتر فهمیدن تاثیر جهانی شدن و ایدئولوژی های زبان شناختی بر چگونگی پرداخته شدن هویت و بر استفاده عملی از زبان با تعریف آنچه که هویت یک فرد فرانکوفون (فرانسوی زبان) شمرده می شود. به همین منظور نویسنده مقاله تحقیقی را در مورد پنج جوان دانشجوی ایتالیایی الاصل در فضای شهری تورنتو (کانادا) انجام داده است که بر روی روند شناسایی در مقابله با گفتارها در چند زبانی و تابعیت صورت گرفته است. همگی جوانان مورد نظر دانشجوی زبان فرانسه هستند تا پس از پایان تحصیلات به عنوان معلم زبان فرانسه مشغول به کار شوند. تحقیق حاضر نقدی است بر ساختار موینی فرانسوی زبانان در کانادا.Cet article vise à mieux comprendre l’impact de la mondialisation et des idéologies linguistiques sur la construction identitaire ainsi que sur les pratiques langagières, en définissant ce que constitue l’identité d’un/e Francophone. Il s’agit des processus d’identification vis-à-vis les discours au sujet du plurilinguisme et de la citoyenneté à travers la voix de cinq jeunes d’origine italienne dans l’espace urbain, global et multiculturel de Toronto (Canada), qui sont actuellement étudiants universitaires effectuant ou ayant effectué des études en français et qui sont également en train de compléter une formation à fin de devenir enseignants de français. Ce travail propose une réflexion critique sur la construction identitaire des Francophones au Canada et souligne l’importance de nouveaux espaces discursifs au sein desquels il est possible de gérer les tensions dans les rapports majoritaires/ minoritaires, mais aussi pour permettre l'émergence d'identités imbriquées, ce qui crée la possibilité de remettre en question les modalités d’appartenance à la francophonie au Canada ou ailleurs.<br /> https://www.revueplume.ir/article_48788_0434e46664b3b1cc05543b6ee7e9aa0b.pdfAssociation Iranienne de Langue et Littérature FrançaisesPlume, Revue semestrielle de l'Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises1735-692X3620070901De l’union existentielle au mathesis universalis: une étude comparative de l’épistémologie sadrienne et cartésienne77924878910.22129/plume.2007.48789FRMohammad-JavadMOHAMMADIUniversité de Téhéran Professeur-AssistantJournal Article20170725Le présent article propose de saisir la conception de la connaissance et du savoir chez l’homme dans la pensée cartésienne et sadrienne. Chez Mollâ Sadra, le sujet cognitif donne la forme au monde extérieur, mais à travers une alliance existentielle, justifiée par les principes de l’authenticité de l’être et de l’union existentielle. Dans la pensée cartésienne, cette union va avoir lieu à travers une intimité intellectuelle, une communauté linguistique qui dote d’emblée toutes les sciences de l'unité et de l'universalité. Mais comment une langue commune serait-elle possible si ce n'était que le monde et l'esprit qui ont un même fondement, un même principe pour cause? Pour Descartes, il faut une méthode qui rende à Descartes la réalité compréhensible et lui permette d'identifier les signes et la syntaxe du monde. Mais quelle est cette langue commune, comment l’apprendre et découvrir ses règles?
https://www.revueplume.ir/article_48789_9b0e6e89e6c32fcc7cacf3f4a5a78c62.pdfAssociation Iranienne de Langue et Littérature FrançaisesPlume, Revue semestrielle de l'Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises1735-692X3620070901پدیده معکوس کردن فاعل بعد از دو کلمه ربطی فرانسوی aussi et ainsi (همچنین ، نیز، هم...)Le phénomène de l’inversion du sujet après les connecteurs aussi et ainsi931064879010.22129/plume.2007.48790FRParivashSafaUniversité Tarbiat Modarres Professeur-AssistantLeilaShobeiri0000-0002-4933-8104Journal Article20170725
کلمات ربطی با ایجاد پیوند میان بخشهای گوناگون یک متن می توانند نقش مهمی در انسجام آن ایفا کنند. در گذشته به آنها حروف ربط پیوستگی و وابستگی اطلاق می شده است و امروز ما آنها را در مجموعه بزرگ کلمات ربطی جای می دهیم و برای هر یک با توجه به جایگاهش در جمله نقشی قائل می شویم. با توجه به اینکه تفاوتهای ساختاری بین زبان مبدأ و زبان مقصد، سبب بروز خطا در زبان مقصد می شود، در این پژوهش با انتخاب دو کلمه ربطی فرانسوی (aussi et ainsi) = (همچنین، نیز، هم، به این ترتیب،.....) که کاربرد آنها در زبان فارسی و فرانسه متفاوت است، مشکلات زبان آموزان ایرانی را در این زمینه پیش بینی کرده ایم. بررسی و تجزیه تحلیل ساختاری جملاتی که در آنها کاربرد کلمات ربطی مورد نظر سبب فرایند جابجایی فعل و فاعل می شود و همچنین بررسی دلایل عدم جابجایی فعل و فاعل، با وجود کاربرد این کلمات ربطی در جمله، هدف اصلی این تحقیق می باشد.
جابجایی فعل و فاعل پس از این کلمات ربطی می تواند با تغییر و تمایز معنایی همراه باشد. در حقیقت این به سبک نویسنده بستگی دارد که برای القای بسیاری از معانی مورد نظرش بخواهد از این فرایند جابجایی استفاده بکند. همچنین باید اضافه کرد که جابجایی وبا عدم جابجایی فعل و فاعل در اثر یک مولف میتواند سبب ساز یک معنی متفاوت باشد.
L’<strong><em>inversion </em></strong>du sujet et du verbe, après un certain nombre d’éléments linguistiques notamment des connecteurs en français, a fait couler beaucoup d’encre au point de vue de la grammaire normative. Elle reste encore aujourd’hui un sujet neuf et finement traitable dans la mesure où aucune recherche systématique n’a été menée jusqu’à cette date pour montrer quel effet l’emploi ou le non emploi de ce phénomène peut avoir sur la production du sens ; ceci est une question primordiale dans l’enseignement/apprentissage du français par les Iraniens pour qui l’inversion est absente dans leur système langagier sauf en poésie où elle est au service de la facture poétique. Basée sur un corpus vaste, cet article aborde minutieusement les possibilités d’inversion après les deux connecteurs <em>ainsi </em>et <em>aussi </em>en français et leur traduction en persan afin de montrer les variétés de sens produites à la suite de ce procédé linguistique en français. Les résultats de cette recherche peuvent également, être utiles dans le domaine de la traduction où tout déplacement d’unités linguistiques peut amener des variations de sens ayant une influence sur la compréhension.https://www.revueplume.ir/article_48790_5f369c1e4c63616c9e6e43a9b3a420ac.pdfAssociation Iranienne de Langue et Littérature FrançaisesPlume, Revue semestrielle de l'Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises1735-692X3620070901ابو الهول گردونه جهنمی کو کتو، شخصیتی نو و فراتر از هزلLa modernité du Sphinx ou le dépassement de la parodie dans La machine infernale de Cocteau1071194879110.22129/plume.2007.48791FRNahidSHAHVERDIANIFaculté des Langues étrangères, Université de Téhéran Professeur-AssistantJournal Article20170725از دوره مهم نوزایی (رنسانس) ایتالیا و سپس اروپا، معمولا چیزی که در تحلیل اولیه در یاد می ماند آن شیفتگی ای است که در مقابل تمام جلوه های "نقش بسته بر سنگ" یونان باستان وجود داشته است. در واقع، با توجه به اهمیت این جنبش در طی قرون پانزدهم و شانزدهم میلادی، اندیشه این تجدید حیات در سراسر کشورهای غربی به حق مختص این دو قرن انگاشته می شود. از این رو به کار بردن واژه " نو خاسته"( یا نو زاده) در مورد تئاتر نیمه اول قرن ۲۰ فرانسه ممکن است نا بجا به نظر برسد. اما هنگامیکه ژیرودو و سایرینی چون کوکتو، برخی چهره های تئاتر یونان را از پس قرنها فراموشی فرا می خوانند و در قالب هزل، آنگونه که معیارهای مدرنیته پسا صنعتی می پسندد، به صحنه می برند می توان گفت که با شکلی از رنسانس روبرو هستیم. با این حال، خطاست اگر از بازخوانی مدرن اسطوره های کهن، تنها بعد هزل گونه آن را ببینیم. در پژوهش حاضر و از خلال شخصیت ابوالهول (اسفنکس) در گردونه جهنمی ژان کوکتو، خواهیم دید که این نیم قرن از هزل صرف فراتر رفته و به کمک تلفیق های گوناگون به چهره های نمایشی تازه و بدیعی جان بخشیده است که در محدوده یک تقلید ساده نمی گنجند.
Du grand mouvement de renaissance italienne, puis occidental, il est d’usage de retenir, en première analyse, l’engouement pour tous les aspects de l’antiquité grecque, littérairement et (voire littéralement) inscrits dans la pierre. De fait, les XVe et XVIe se sont légitimement appropriés, eu égard de l’importance de l’événement, l’idée de genèse renouvelée à l’échelle occidentale. A ce titre, il peut sembler malvenu d’appliquer l’« appellation contrôlée » de « renaissant » au théâtre français de la première moitié du XXe siècle. Il s’agit cependant bien d’une forme de renaissance qui, à travers les Giraudoux et autres Cocteau, se réapproprie, après des siècles d’oubli, certaines figures du théâtre antique, en les parodiant, conformément aux canons de la modernité postindustrielle. Il serait malgré tout faux de ne retenir de la relecture moderne des mythes anciens, la seule dimension parodique. Nous constaterons tout au long du présent article, et à travers le personnage du Sphinx de <em>La machine infernale </em>de Cocteau, qu’au-delà de la dimension parodique, il y eu, durant ce demi-siècle, recréation, à travers divers amalgames, de figures théâtrales originales irréductibles à de simples parodies représentationnelles.<br /> <br /> https://www.revueplume.ir/article_48791_8e266aef0beb22dc747cc1db12bb018b.pdf