Association Iranienne de Langue et Littérature FrançaisesPlume, Revue semestrielle de l'Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises1735-692X81520120701تحلیل در زمانی قطعه ای از مردم گریز مولیر به ترجمه میرزا حبیب اصفهانیAnalyse diachronique d’un extrait du Misanthrope traduit par Mirza Habib Esfahani7204886410.22129/plume.2012.48864FRMohammad-RahimAHMADIMaître assistant
Université Alzahra, TéhéranJournal Article20170726این مقاله تحلیلی در زمانی است از قطعه ای از ترجمه نمایشنامه " مردم گریز" مولیر که بیش از یک قرن پیش توسط میرزا حبیب اصفهانی به فارسی برگردانده شد. با تک نگره های ترجمه شناختی متمرکز بر اصل "در زمانی"، عواملی همچون " افق انتظار" ( و انداز ادبی عصر مترجم) و " طرح مترجم" از جمله در این بررسی مورد مطالعه قرار خواهند گرفت. ارتباط این ترجمه با سنت ادبی عصر مترجم نیز بررسی خواهد شد تا روشن گردد آیا این متن در چهار چوب آن سنت قرار می گیرد یا اینکه ، تا حد گسست، از آن فاصله می گیرد.
Cet article propose une analyse diachronique d’un extrait du <em>Misanthrope </em>de Molière, traduit il y a plus d’un siècle par Mirza Habib Esfahani. Les facteurs comme l’horizon d’attente de l’époque où vivait le traducteur et le projet du traducteur sont parmi les éléments qui seront étudiés, sur la base des théories traductives concentrées sur le problème de la diachronie. Le rapport de cette traduction avec la tradition littéraire de l’époque est également examiné pour voir si le texte s’inscrit au patrimoine littéraire ou bien s’il s’en éloigne pour marquer une rupture.<br /> <br /> https://www.revueplume.ir/article_48864_2fb58b6192dd1ccdaa7574c54e5f78be.pdfAssociation Iranienne de Langue et Littérature FrançaisesPlume, Revue semestrielle de l'Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises1735-692X81520120701بررسی تطبیقی ساختار گروه وابسته ی پیشین در زبان های فرانسه و فارسیAnalyse comparée de la structure du groupe déterminant du français et du persan21434886510.22129/plume.2012.48865FRNavidATAR SHARGHIEnseignant
Université Allameh Tabatabaï – TéhéranJournal Article20170726وابسته های پیشین اسم غالبا در بطن گروه اسمی بررسی شده، بعضا عاری از معنی در نظر گرفته می شوند؛ مع ذلک این عناصر، نقشی بنیادین در تعبیر عبارت و گفته دارند. وابسته های پیشین میتوانند به صورت های مشخصی با یکدیگر ترکیب شده، در نتیجه یک گروه نحوی واقعی تشکیل دهند. گروه وابسته پیشین می تواند ساختار پیچیده ای داشته باشد و باید به عنوان یک واحد نحوی مستقل (زنجیره) در نظر گرفته شود. در این مقاله، ما ساختار گروه وابسته پیشین را در زبان های فرانسه و فارسی تجزیه و تحلیل و مقایسه می کنیم. <br /> Les déterminants (<em>vâbastehâ-ye pišin-e esm</em>) sont étudiés ici plutôt au sein du groupe nominal. On les croit parfois « dépourvus de sens », pourtant, ils jouent un rôle fondamental dans l’interprétation d’un énoncé. Ils peuvent se combiner entre eux selon des possibilités combinatoires précises et former ainsi un véritable groupe. Le groupe déterminant peut avoir une structure assez complexe et doit être considéré comme une unité syntaxique (syntagme) indépendante. Nous avons pour objectif, dans cet article, la définition des structures du groupe déterminant du français et du persan. Ainsi, nous analyserons et comparerons les constructions possibles de ce groupe dans ces deux langues.<br /> https://www.revueplume.ir/article_48865_7cff95abcc610f54fb7ec028ddd9803e.pdfAssociation Iranienne de Langue et Littérature FrançaisesPlume, Revue semestrielle de l'Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises1735-692X81520120701عمر خیام از دیدگاه تئوفیل گوتیه؛ رویکردی مشابه در برابر مرگLa thématique de la mort chez Khayyâm et Gautier45694886610.22129/plume.2012.48866FRAkramAYATIMaître-assistante Université d’Ispahan0009-0008-2192-7864Journal Article20170726یاد مرگ از دیرباز ذهن انسان را به خود مشغول کرده و تصویر زندگی را همواره در نظر او تغییر می دهد. مرگ همچون قطعیت تفکیک ناپذیری از سرنوشت انسان، در عمق وجود ما ثبت شده است، اما یاد آوری مرگ خود یاد زندگی است، چرا که درک مفهوم مرگ است که زندگی را شکل می دهد. مضمون مرگ و معانی وابسته به آن جایگاه ویژه ای در اشعار تئوفیل گوتیه، شاعر و نویسنده قرن ۱۹ فرانسه دارد. مطالعه این اشعار با درونمایه بدبینانه، در ذهنی آشنا به شعر فارسی رباعیات عمر خیام را تداعی می کند.
مقاله حاضر تلاش می کند تا در رویکردی تطبیقی، وسعت و چگونگی حضور این مضمون را نزد این دو شاعر بررسی کرده و دریابد که چگونه فکر مرگ، درد عمیق از سرنوشت محتوم آدمی، ناامیدی مطلق در مقابل گذشت بی رحمانه زمان و انزجار وصف ناپذیر از افسخ چیزها و جسمها ذهن دو شاعر را آزار می دهد. مطالعه حاضر همچنین بر آن است تا راهی را که ساختار فکری هر یک از این دو شاعر برای فرار از این رنج مداوم می جوید بررسی کند: زندگی کردن در لحظه یا بریدن از حال، هر دو عملکرد تنها یک هدف را دنبال می کنند و آن پیروزی بر زمان است.
La mort est inscrite au plus profond de nous, comme une certitude inséparable de notre destin, pourtant penser la mort est déjà penser la vie, car c’est la perception de la mort qui forme la manière de vivre. La thématique de la mort et ses connotations s’imposent d’une façon privilégiée dans les poèmes de Théophile Gautier, écrivain et poète français du XIXe siècle. La lecture de ces poèmes d’une sensibilité très pessimiste ressuscite, pour les familiers de la poésie persane, les <em>Quatrains </em>d’Omar Khayyâm.<br /> Le présent article essaie, par une approche comparée, de repérer l’ampleur et la modalité de la présence de ce motif chez les deux poètes et de voir comment l’obsession de la mort, la douleur profonde du destin humain, le désespoir absolu de l’inexorable fuite du temps et le dégoût ineffable de la dissolution des choses et des corps ont troublé les deux poètes. Il s’agira ensuite d’étudier le moyen que le système de pensée de chacun lui a imposé pour fuir cette souffrance ; habiter l’instant ou se détacher du présent, les deux actions n’ont qu’un seul but : vaincre le temps.<br /> <br /> https://www.revueplume.ir/article_48866_9def35ba40ca680672185b7e6d96a6ae.pdfAssociation Iranienne de Langue et Littérature FrançaisesPlume, Revue semestrielle de l'Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises1735-692X81520120701بارتلمی و کتابخانه شرقیBarthélémy d’Herbelot : du bon usage de l’Orient71824886710.22129/plume.2012.48867FRDominiqueCARNOY-TORABIMaître de conférences
Université Shahid Beheshti – TéhéranJournal Article20170726بارتلمی دربولو دو مولن ویل، نویسنده کتابخانه شرقی است. این اثر دایره المعارفی دربار کلیه شناختهایی است که عصر کلاسیک از شرق در دوره سه امپراطوری مسلمان داشته امپراطوری عثمانی، ایران و هند در عصر مغول. تعداد هشت هزار مدخل این اثر از شرق تصویری ارائه می دهد که بر دو قرن بعد تأثیر بسزایی خواهد داشت. شرق یعنی گنجینه خرد، دلاوری و شکوه، و در عین حال دارای جنبه های تراژیک و نامتوازن. بنا به اذعان نویسنده، هدف وی بازشناساندن حقیقت و فضل و دانش شرق است، در حالیکه این اثر سرشار از داستان هایی است که تصویری ادبی از مشرق زمین ارائه می دهند و سرچشمه داستانسرایی تا اواخر قرن نوزدهم هستند.
Barthélémy d’Herbelot de Molainville (1625-1695) est l’auteur de la <em>Bibliothèque Orientale</em>, dictionnaire encyclopédique de toutes les connaissances de l’époque classique sur l’Orient des trois empires musulmans, l’Empire Ottoman, la Perse et l’Inde moghole. Les quelque 8000 notices de l’ouvrage déploient une image de l’Orient qui va influencer les deux siècles suivants : réservoir de sagesse, d’héroïsme et de splendeur, mais aussi de tragique et de démesure. Alors que le but avoué de l’auteur est de faire connaître l’Orient dans sa vérité, son érudition et les récits dont regorge l’ouvrage ouvrent paradoxalement la porte sur un Orient littéraire, source de fiction<br /> romanesque jusqu’à la fin du XIXe siècle.<br /> https://www.revueplume.ir/article_48867_52421ad78df95e29f0b0f324eb6ba727.pdfAssociation Iranienne de Langue et Littérature FrançaisesPlume, Revue semestrielle de l'Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises1735-692X81520120701هدایتگر» ژاکاسترنبرگ یا هجو سیر تکاملی فضا-نمایش space opera« Le Navigateur » de Jacques Sternberg ou la phylogénèse parodiée du space opera83974886810.22129/plume.2012.48868FREsfandiarESFANDIMaître-assistant Université de TéhéranJournal Article20170726اکنون این امریست پذیرفته شده، داستان علمی تخیلی را می توان نوعی ادبیات ذاتا در تقابل با جریان های اصلی ادبی در نظر گرفت. شاید بتوان اینچنین گفت که مضمون عادی این نوع اثر هنری، که به آن میل بی حد و حصر کاوش در آینده در تمام ابعادش اضافه می شود، داستان های علمی تخیلی را در برابر محصوریت آکادمیک ، به نفع محصوریت ژانری دیگر، مصون می دارد. در واقع داستانهایعلمیتخیلی ، همانطور که میدانیم، از نظر خویشاوندی در خانواده ی بزرگ پارالیتراتور یا ادبیات جانبی، ریشه می دوانند. در این حوزه انواع زیز شاخه های ژانرهای کما بیش ثبت شده، در انتظار توضیح و تعریفی مشخص با یکدیگر همراهند. ژانری مردمی بر پایه ی ادبیاتی منحصر به فرد، داستانعلمی تخیلی مکانیست مناسب برای پرورش قوه ی تخیل و خلاقیت زبانی و مجازی. این گونه ی ادبی در بر دارنده ی زیر شاخه های خاص خود است از جمله فضا-نمایش یاspaceopera که خود به گونه ای بستری را برای داستاهای علمی نظری و رقبای هم عصر آن فراهم ساخت. هدف استرنبرگ بیش از پیش غنی کردن مجموعه پر محتوای داستانهایعلمیتخیلی نبود. با این وجود آثار او گامیست جدید و انعکاسی در زمان خود، برای تفکر در حوزه ی تاریخ این ژانر علمی تخیلی
C’est dorénavant un lieu commun, la science-fiction serait un genre par nature réfractaire à l’assimilation définitive au <em>mainstream </em>littéraire. Nous dirons que les thématiques habituelles du genre, auxquelles viennent se mêler l’irrésistible propension à prospecter l’avenir sous toutes ses formes, immunisent la SF contre<br /> « l’enfermement académique » au profit d’un enfermement d’un autre genre. En effet, celle-ci appartient, comme on le sait, à la grande famille de la paralittérature où se côtoient les sous-genres plus ou moins répertoriés en attente de recevoir un semblant de définition. Genre populaire s’appuyant sur une poétique singulière, la SF est un lieu ouvert à l’imagination, à la créativité verbale et figurative. Elle possède elle-même ses sous-genres, entre autres, le <em>space opera </em>qui fut en quelque sorte la matrice originelle de la fiction spéculative et de ses émules contemporaines. L’œuvre sternbergienne n’eut guère pour vocation de nourrir le répertoire déjà riche de la science-fiction. Elle constitue néanmoins une étape non répertoriée susceptible d’apporter, nous le constaterons, une touche d’auto-réflexivité à l’histoire du genre.<br /> <br /> https://www.revueplume.ir/article_48868_49e1ed7b49f9a99380daed2233ae4f63.pdfAssociation Iranienne de Langue et Littérature FrançaisesPlume, Revue semestrielle de l'Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises1735-692X81520120701پدر کشی، از تخیل تا واقعیت بررسی تطبیقی پدرکشی در کلیدر اثر محمود دولت آبادی و زمین اثر امیل زولاLe parricide, du fantasme à la réalité Étude de deux exemples : Kélidar de Mahmoud Dowlatâbâdi et La Terre d’Emile Zola991184886910.22129/plume.2012.48869FRAzineHOSSEINZADEHProfesseur Assistant, Université Hakim SabzévariJournal Article20170726کشتن پدر به قصد دست یازی به جایگاه و قدرت او مضمونی است که بسیاری از ادیا، در مقاطع مختلف تاریخ و در بسیاری از فرهنگ ها، بدان پرداخته اند. تحلیل این کنش در رمان زمین به ما نشان میدهد که چگونه رویکرد ناتورالیستی و تا حد زیادی واقع گرای امیل زولا باعث شده تا پدرکشی به مثابه حرکتی توجیه پذیر جلوه کند؛ چه، روند طبیعی تاریخ و تسلسل رویدادها کاری می کند تا پدر و پسر، عطف به مقوله تنازع بقا، با یکدیگر در جدال مستمر باشند. کشتن پدر، هر اندازه فجیع و دردناک هم که باشد، باز حرکتی قابل درک است. اما دولت آبادی در کلیدر راه دیگری را در پیش می گیرد: تردید و دودلی در زمینه آینده زندگی روستایی سبب می شود که نه راوی و نه شخصیت ها و نه خواننده، هیچکدام، نتوانند توجیهی برای پدرکشی بیابند و این پرسش در ذهن همگان نقش ببندد که اگر قتل پدر زمینه - ساز جایگزینی او نیست، پس چرا باید او را کشت؟ اما این امر سبب نمی شود که فرزندان با تخییل پدرکشی زندگی نکنند و اینگونه است که تخییل در کلیدر، جای واقعیت را در زمین می گیرد. در این مقاله تلاش شده تا با بررسی تطبیقی این دو رویکرد به تفاوت ها و شباهت های نحوه پرداخت پدرکشی در دو فرهنگ ادبی مختلف بپردازیم.
Le parricide est un thème exploité par de nombreux écrivains dans différentes époques de l’histoire de la littérature. L’analyse de <em>La Terre </em>nous montre que l’approche naturaliste de Zola fait du parricide un acte sinon justifiable, du moins justifié, puisque les lois de la vie en milieu rural et la volonté de survie exigent que le plus fort élimine le plus faible pour s’assurer une position privilégiée. Le meurtre du père, aussi cruel et bestial soit-il, demeure néanmoins un acte « compréhensible » et implicitement admis. Or, dans le roman de Mahmoud Dowlatâbâdi, <em>Kélidar, </em>du fait de l’incertitude qui plane sur l’avenir de la vie rurale, ni le narrateur, ni les personnages et ni le lecteur ne peuvent trouver une justification quelconque à l’acte du parricide : puisque l’élimination du père n’assure en rien la survie ou une position de force, pourquoi le tuer ? Cependant, c’est ce doute même qui crée le fantasme du parricide. Autrement dit, c’est le fantasme qui, dans <em>Kélidar</em>, se substitue à la réalité du meurtre dans <em>La Terre.</em><br /> Dans cet article, nous tenterons d’analyser le thème du parricide dans une approche comparatiste ; ceci nous permettra de relever et de souligner les similitudes et les différences qui rapprochent ou séparent deux cultures littéraires, à savoir le roman naturaliste du XIXème siècle, et le roman contemporain iranien dit réaliste.<br /> https://www.revueplume.ir/article_48869_4298f09989a95e881dd3c59e8e9adbe1.pdfAssociation Iranienne de Langue et Littérature FrançaisesPlume, Revue semestrielle de l'Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises1735-692X81520120701ترجمه فرانسه خانه هفت شیروانی اثر امیل دوران فورگ: الگویی برای ترجمهLa traduction française de The House of the Seven Gables d’Émile Daurand Forgues : un modèle de traduction?1191634887010.22129/plume.2012.48870FRChristineRaguetProfesseure à l'Université Sorbonne nouvelle - Paris 3 Institut du Monde AnglophoneJournal Article20170726امیل دوران فورگ در سال ۱۸۹۵، قبل از اینکه فعالیت خود را به عنوان منتقد ادبی، ناشی نویسنده و مترجم ترک کند، یکی از آخرین ترجمه هایش را از ناتانی الهاتورن تحت عنوان : خانه هفت شیروانی به خوانندگان فرانسوی ارائه داد. هدف از نگارش مقاله این است که آیا این ترجمه می تواند الگویی برای ترجمه باشد؟ بدین معنی که از طریق بررسی متن مبدأ و مقصد، ترجمه را در بستر تاریخی خود قرار داده و بدین ترتیب ملاحظه خواهیم کرد که چگونه تاریخ در امر ترجمه دخیل می شود. این تحلیل به ما امکان می دهد که بررسی کنیم آیا متن هاتورن به صورت کامل ترجمه شده است؟ آیا هیچ گونه اضافه یا حذفی در آن اعمال نشده است؟ علاوه بر آن کلیه تغییراتی را که مترجم در متن مبدأ وارد نموده است، مدنظر قرار خواهیم داد.
En 1865, quelques années avant de prendre sa retraite en tant que critique littéraire, éditeur, écrivain et traducteur, Émile Daurand Forgues propose au lectorat français une de ses dernières traductions : <em>la Maison aux sept pignons </em>de Nathaniel Hawthorne. Cet article vise à établir si cette traduction est un modèle de traduction. Cela signifie que notre analyse contrastive (comparaison du texte source et du texte cible) replacera la traduction dans son contexte historique et que nous chercherons à voir comment l’histoire est intégrée à la traduction. Cette analyse nous permettra de vérifier si le texte de Hawthorne est entièrement traduit, sans omission ni addition, et d’identifier les modifications que le traducteur a fait subir au texte source.<br /> <br /> https://www.revueplume.ir/article_48870_9af7ea3259a69623a41b6e8bf98a52b4.pdfAssociation Iranienne de Langue et Littérature FrançaisesPlume, Revue semestrielle de l'Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises1735-692X81520120701بازخوانی آثار اسماعیل فصیح در پرتو ساموئل بکت ، کارکردهای بینامتنی در زمستان ۹۲Relire Fassih à la lumière de Beckett Les fonctions de l’intertexte dans L’hiver 621651834887110.22129/plume.2012.48871FRKatayounSHAHPARRADMaître assistante, Université Hakim SabzévariJournal Article20170726اسماعیل فصیح بی تردید یکی از پر خواننده ترین نویسندگان ادبیات معاصر ایران است. با این حال، نام او عموما در شمار بزرگان حوزه ی داستان نویسی معاصر لحاظ نمی شود. سبک نوشتار او که، به زعم برخی، ته رنگی محاوره ای دارد، روی آوردن به پیرنگ های پلیسی در بسیاری از داستانها و همچنین شخصیت های جذاب و زنده ای که خلق می کند سبب شده است تا منتقدان ادبی، آثار او را، درست یا نادرست، زیر گروه ادبیات عامیانه با ادبیات حاشیه ای فرض کنند. اما ابزارهای نقد نو به ما امکان می دهد تا در یکی از شهره ترین رمان های او، یعنی زمستان ۹۲، با میراثی مواجه شویم که تا کنون در پس پرده نهان مانده است. راوی در این رمان به کرات به در انتظار گودو، شاهکار ساموئل بکت اشاره و بین آنچه می خواند و آنچه روایت می کند پیوندی نامحسوس اما بسیار گویا برقرار می نماید. در این مقاله تلاش شده است تا با تکیه بر پیوندهای بینامتنی میان زمستان ۹۲ و در انتظار گودو از دیدگاهی نو به اثر فصیح نگریسته شود.
Esmaïl Fassih est indubitablement l’un des romanciers iraniens les plus lus et les plus célèbres de l’époque contemporaine. Pourtant, quand on veut mentionner les plus grands romanciers, son nom ne figure presque jamais dans la liste de ceux qui font l’honneur de la prose romanesque persane. Son style, proche du persan parlé, ses nombreuses intrigues policières1, et ses personnages hauts en couleur font que les critiques rangent volontiers ses œuvres dans la catégorie<br /> de la « littérature populaire » ou de la « paralittérature ». Toutefois, les outils fournis par la nouvelle critique nous permettent de déceler dans son roman le plus célèbre, <em>L’Hiver 62, </em>un héritage littéraire jusqu’alors insoupçonné. Dans ce roman, le narrateur cite sporadiquement le chef-d’œuvre de Beckett, <em>En attendant Godot</em>, sans toutefois laisser apparaître un quelconque lien, entre ce qu’il lit et ce qu’il raconte. Cet article a pour but de dévoiler les liens intertextuels qui rapprochent le roman de Fassih de celui de Beckett.<br /> <br /> https://www.revueplume.ir/article_48871_f86194e5108223325e2c43aa0997bb80.pdf