Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises Plume, Revue semestrielle de l'Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises 1735-692X 10 20 2014 09 01 رویکردی معنوی و اخلاقی برای خواندن رمان‌های گرآل La lecture des romans du Graal : Spiritualité du livre, éthique de la lecture 6 16 48904 10.22129/plume.2014.48904 FR Andia ABAÏ Enseignante Université Shahid Beheshti Patrick RINGGENBERG Chercheur associé IRCM, Université de Lausanne Journal Article 2017 07 26 در این مقاله شیوه ای که نویسندگان رمانهای گرآل در قرن دوازده و سیزدهم میلادی دربارۀ آثار خویش سخن گفته اند مورد مطالعه قرار گرفته است. به گفتۀ اغلب آنها، این آثار بر اساس کتابهایی الهام شده، با هدف تأثیر اخلاقی و معنوی بر خوانندگان نوشته شده اند. بسیاری از محققین بر این باورند که این تنها ابتکار و تدبیری بلاغی است، اما در اینجا نگارندگان به دفاع از نظریه ای میپردازند که طبق آن، این شیوه ممکن است مفهومی از کتاب و معنویت خوانش آن، با هدف تأثیر بر روح خوانندگان و شنوندگان را آشکار کند، و این خوانش، عمیقاً در فرهنگ خداشناسی و مذهبیِ قرون وسطی ریشه دارد. Cet article s’intéresse à la manière dont les auteurs des romans du Graal ont parlé de leurs propres œuvres, évoquant des livres inspirés, destinés à agir éthiquement et spirituellement sur qui les entendaient lire. Les auteurs soutiennent ici que ces propos, généralement considérés comme de simples artifices rhétoriques, peuvent révéler ou au moins témoigner d’une philosophie du livre et d’une spiritualité de la lecture, ayant pour vocation d’agir sur l’âme des lecteurs et auditeurs, et s’inscrivant profondément dans la culture théologique et religieuse médiévale.

https://www.revueplume.ir/article_48904_56f2eaa35dee4797dc86b2c6e1bbfacc.pdf

Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises Plume, Revue semestrielle de l'Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises 1735-692X 10 20 2014 09 01 امیل دوران فورگ، مترجم و منتقد ادبیات انگلیسی و امریکایی در فرانسه قرن نوزدهم Émile Daurand Forgues, traducteur et critique des littératures anglaise et anglo-américaine en France au XIXe siècle 17 32 48905 10.22129/plume.2014.48905 FR Julie ARSENAULT Maître de conférences Université de Moncton, Nouveau Brunswick, Canada Journal Article 2017 07 26 هزارۀ‌ جدید شاهد کاربرد نظریۀ جامعه شناختی پیر بوردیو در علم ترجمه شناسی است. اگرچه مفاهیم میدان، ‌منش[1] و قوائد بازی[2] نفس تازهای در این رشته دمیدهاند،‌ برعکس متأسفانه مفهوم منش نزد مترجم امروز هنوز کاملاً ناشناخته باقی مانده است. در این مقاله سعی بر این داریم تا خاضعانه با توجه به یکی از چهرههای برجسته فرهنگ فرانسه اواسط قرن نوزدهم امیل دوران فورگ،‌ شناخت بهتری از مفهوم منش ارائه دهیم. به منظور بررسی این نکته که چگونه سرنوشت یک مترجم در این دورۀ‌ اوج شکوفایی فرهنگی شکل میپذیرد،‌ ابتدا به مفهوم منش میپردازیم و سپس منش اولیه و منش فروگ به عنوان مترجم مورد بررسی قرار خواهد گرفت. Le nouveau millénaire a vu progressivement s’imposer la théorie sociologique de Pierre Bourdieu adaptée à la traductologie. Si les notions de champs, d’habitus et d’illusio ont insufflé un souffle de renouveau à cette discipline ; par contre, l’habitus de traducteur demeure, malheureusement encore aujourd’hui, très méconnu. Nous tenterons, modestement, de contribuer à une meilleure connaissance de cet habitus en nous intéressant à l’une des figures phare de la culture française du milieu du XIXe siècle, Émile Daurand Forgues. Afin de tenter d’établir de quelle façon un destin de traducteur pouvait se former à cette époque d’intense activité culturelle, la notion d’habitus sera définie, puis l’habitus primaire et l’habitus de traducteur de Forgues seront examinés.

https://www.revueplume.ir/article_48905_93eeb56ae2930647f2a428006b81d7ec.pdf

Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises Plume, Revue semestrielle de l'Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises 1735-692X 10 20 2014 09 01 رویکردی تطبیقی میان بوف کور صادق هدایت وترجمه فرانسوی آن Une approche comparative entre La Chouette aveugle de Sadegh Hedayat et sa traduction en français par Roger Lescot 33 50 48906 10.22129/plume.2014.48906 FR Marzie H BALIGHI Maître assistante Université de Tabriz Mina NOROUZI Etudiante en Master Université de Tabriz Journal Article 2017 07 26 اثر ادبیِ بوف کورنوشتۀ صادق هدایت، نویسندۀ ایرانی است که در سال 1941 در تهران در روزنامۀ ایران انتشار یافته و در سال 1953 توسط روژه لسکو در فرانسه، در انتشارات ژوزه کرتی به زبان فرانسه ترجمه شده است. در واقع، ترجمۀ روژه لسکو از بوف کور صادق هدایت سهم بسزایی در شناخت و تقدیر از این اثر داشته که مورد توجه بسیاری از نویسندگان بزرگ فرانسه قرار گرفته است. لذا، در این مقاله، سعی ما بر آن است که در رویکردی تطبیقی، این اثر را درمقابل ترجمۀ فرانسۀ آن قرار داده و به مطالعۀ آن دسته از ویژگیهای اصلی متن فارسی بپردازیم که در ترجمۀ فرانسه نادیده گرفته شده و هم از جهت سبک نوشتاری و هم از جهت محتوا مورد تحریف قرار گرفته اند. برای این منظور و با استفاده از نرم افزار Lexico 3، ما به نمونه هایی از بوف کور به زبان فارسی و نسخه فرانسوی آن اشاره می کنیم، نمونه هایی که ترجمۀ آنها به زبان فرانسه، گاهی اوقات، به فاصله از متن اصلی منجر شده است. Publiée partiellement en 1941 dans le Journal L’Iran, à Téhéran, La Chouette aveugle, Bouf-e Kour de Sadegh Hedayat est traduite en français, en France, en 1953, par Roger Lescot aux éditions José Corti. C’est grâce à la traduction de Roger Lescot que l’œuvre de Hedayat est connue et tant admirée par de grands écrivains français. Dans ce travail de recherche, nous choisissons de nous appuyer sur une étude comparative entre La Chouette aveugle en persan et sa traduction en français, en examinant toute une série de caractéristiques principales du texte original qui ont été dénaturées dans la traduction en français aussi bien au niveau de la forme que sur celui du fond. Pour faire la synthèse de cette démarche, en utilisant le logiciel Lexico 3 nous avons relevé les exemples que nous avons tirés de La Chouette aveugle en persan et de sa version française, exemples dont la traduction entraîne parfois l’éloignement du texte d’origine.

https://www.revueplume.ir/article_48906_6e217b33f06c363aaca7dfd937b8fb89.pdf

Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises Plume, Revue semestrielle de l'Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises 1735-692X 10 20 2014 09 01 بررسی معناشناختی ترجمه رمان آخرین روز یک محکوم L’étude sémantique de la traduction du roman Le Dernier Jour d’un Condamné 51 63 48907 10.22129/plume.2014.48907 FR Mehregan NEZAMIZADEH Maître assistant Université Allameh Tabataba’i Ali ABASSI Maître de conférences Université Shahid Beheshti 0000-0003-4672-1930 Asso HONARVAR Master en traductologie Université Shahid Beheshti Journal Article 2017 07 26 به نظر می‌رسد یکی از دلایل نارضایتیِ بیشتر مترجمان متون ادبی در پایان عمل ترجمه همانا تفاوت شدت معنا میان متن مبداء و متن مقصد باشد. در متون ادبی آرایه‌ها و شگردهای ادبی نقش بسزایی در افزایش یا کاهش معنا دارند. در نتیجه در این پژوهش سعی کرده‌ایم نخست این آرایه‌ها را در متن مبداء شناسایی و سپس رد آنها را در متن مقصد پیدا کنیم. برای نمایش شدت معنا از ابزاری کاملا کارآمد به نام نمودار تنشی کلود زیلبربرگ و ژاک فونتانی و از منظر زبانشناسی نیز از نظریه های آنتوان برمن بهره برده‌ایم. نتیجه پژوهش به ما نشان می‌دهد که نادیده‌گرفتن و نقض آرایه‌های ادبی در خلال عمل ترجمه می تواند آسیبی جدی هم به شبکه کلامی و هم به شبکه معنایی متن اصلی بزند. همچنین با اتکا به این پژوهش می‌توان نتیجه گرفت که برخی از گرایشات تغییرشکل‌دهنده معلول عدم‌ بازآفرینی آرایه‌های ادبی در متن ترجمه است. در نتیجه هدف اصلی این تحقیق نمایاندن مسائلی است که حل آنها کمک شایانی به بهبود عمل ترجمه و اجتناب هر چه بیشتر از نواقص احتمالی خواهد کرد. L’une des raisons de l’insatisfaction qu’éprouvent beaucoup de traducteurs lorsqu’une traduction touche à sa fin est liée à la différence du sens entre la langue de départ et celle d’arrivée. Dans le domaine rhétorique, les figures du style ont un rôle indéniable quant à l’amplification ou à l’atténuation du sens. Nous avons essayé de déceler la trace de celles – ci en passant de la langue source à la langue cible. Pour illustrer la différence du sens, nous avons utilisé le schéma tensif, introduit par Claude Zilberberg et Jacques Fontanille et les tendances déformantes de Berman quant à l’aspect linguistique. Le résultat de l’étude nous montre que le non – respect des astuces rhétoriques au cours de la traduction peut altérer simultanément le tissu verbal et sémantique du texte source. De plus, il s’est avéré que certaines tendances déformantes sont les conséquences de la déformation des figures du style. Ainsi l’objectif principal de cette recherche est – il d’illustrer les problèmes dont les solutions pourront aider les traducteurs à améliorer leur traduction qui souffre de cette carence.

https://www.revueplume.ir/article_48907_302810c531dc591423c0ab6271fdc1ec.pdf

Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises Plume, Revue semestrielle de l'Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises 1735-692X 10 20 2014 09 01 خوانش پس‌کنشانه هایکو نزد فیلیپ ژاکوته و احمد شاملو L’architecture de haïku chez Philippe Jaccottet et Ahmad Châmlû 64 81 48908 10.22129/plume.2014.48908 FR Ibrahim SALIMI KOUCHI Maître assistant Université d’Ispahan Mina ALAEI Doctorante Université Shahid Beheshti Journal Article 2017 07 26 رویکردهای تحلیلی و نظریه‌های جدید ادبی التفات ویژهای به سهم خواننده در دریافت، درک و تفسیر اثر دارند. خوانش کارآمد، سازنده، فعال و مطابق با آرمان نویسنده، به نوبهی خود زایندهی متنهای دیگری خواهد شد. از این منظر، در وهلۀ اول هر نویسنده یک خواننده است و در متون خود، تجربه‌ای دور یا نزدیک از خوانده‌های خود را ارائه می‌کند. بنابراین دور از انتظار نخواهد بود که متونِ نگاشته شده توسط وی در ساحت فرم و معنا تحت تأثیر خوانش‌های پیشین او باشند. مطالعه‌ی تطبیقی پیش رو سعی دارد با تکیه بر چنین پیش‌فرض‌ها و رهیافتهایی، خوانش پسکنشانهی فیلیپ ژاکوته و احمد شاملو از هایکوی ژاپنی را مورد بررسی قرار دهد. در واقع مقالهی حاضر در صدد تبیین این موضوع است که چگونه درونمایهها و ساختار این سبک شعری بر فرم، محتوا، بنمایه و حتی عناوین آثار این دو شاعر اثر گذاشته و آنها بسیاری از مختصات هایکو را حتی در اشعار بلند خویش به کار گرفتهاند. Les approches analytiques et les nouvelles théories littéraires soulignent en particulier la part du lecteur dans la réception, la compréhension et l’interprétation de l’œuvre. Une lecture efficace, créative, active et basée sur les sollicitations de l’auteur, serait la source de la création d’autres textes. Dans cette perspective, tout auteur est avant tout un lecteur et présente dans ses textes l’expérience proche ou lointaine de ses lectures. Par conséquent, il ne sera pas surprenant que ses textes auront des empreintes de ses lectures précédentes, tant dans la forme que dans le fond. Basée sur ces présupposés analytiques, cette étude comparative va vérifier l’archi-lecture de Philippe Jaccottet et d’Ahmad Châmlû du haïku japonais. Le présent article a pour objectif de mettre en évidence la façon dont les thèmes et la structure de ce genre poétique ont influencé la forme, le contenu, le thème et même le titre des poèmes de ces deux poètes, et cela dans telle mesure qu’ils ont appliqué de multiples caractéristiques du haïku, même dans leurs longs poèmes. .

https://www.revueplume.ir/article_48908_2c81a094d632c8b510c6c676eec4c358.pdf

Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises Plume, Revue semestrielle de l'Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises 1735-692X 10 20 2014 09 01 عدم پذیرش اسارت واژگانی بررسی جنون آنتونن آرتو از منظر روانشناسی لکانی Le refus de l’aliénation signifiante 82 93 48909 10.22129/plume.2014.48909 FR Sara TABATABAEI Maître assistante Université Shahid Beheshti Journal Article 2017 07 26 آنتونن آرتو، این نویسندۀ پر آوازۀ ادبیات فرانسه، هرگز حاضر نشد حقیقت محض وجودی خود را، که در قالب ساختارهای از پیش تعریف شده نمیگنجید، دستخوش رخوت و نسیان عادات ببیند. او هرگز سر تعظیم در مقابل « نام پدر» فرود نیاورد تا به جای اسارت در زنجیر واژه گان زبان حاکم، دچار « درد ـ لذتِ » گفتنِ حقیقتی باشد که گفتنی نیست. « نام پدر» یا همان دال بنیادینی که ساختار ذهنی هر سوژه بر آن استوار میگردد تا معنای بودن میسر گردد، در ذهن آنتونن آرتو جای خود را به حفره ای فراخ میدهد، خلأی پر رمز و راز، سرشار از حسی از بودن که منحصر به فرد و بیمثال است. این مقاله میکوشد تا به کمک نظریههای روانشناسی لکان پدیدۀ خلأ نام پدر و جنون ناشی از آن را در آثار آنتونن آرتو بررسی نماید. Antonin Artaud n’a jamais accepté de subir une perte au niveau du réel de son être, a refusé la castration symbolique et ne s’est pas incliné devant la Loi et le Nom-du-Père. Ce signifiant primordial du Nom-du-Père qui inaugure le sujet dans la chaîne des signifiants du langage et définit son existence est forclos dans la formation psychique de cet artiste condamné à rester jusqu’à la fin de sa vie coincé dans le trou béant de son être du Réel que rien ne pourrait remplir. Artaud devient alors un sujet désirant mais dont le désir ne manque de rien, au contraire. Il désire de dire le trop plein de sens de son être de pur ressenti, de dire cette chose interdite et hors de portée, remontant aux niveaux pré-individuel et pré-catégoriel du monde qu’aucun mot ne peut traduire. La folie d’Artaud est donc de se laisser aller à cette jouissance mortifère de vouloir dire l’inédit de l’être de l’homme et de son rapport au monde. .

https://www.revueplume.ir/article_48909_b9f081c9e97e49e170511f498f4693f5.pdf