Association Iranienne de Langue et Littérature FrançaisesPlume, Revue semestrielle de l'Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises1735-692X132620180301رویکردی روانکاوانه به پیکر فرهاد اثر عباس معروفیUne approche psychanalytique de Le Corps de Farhâd, d’Abbâs Mârûfi7345812910.22129/plume.2018.58129FRMarziehBalighiMaître assistante
Université de Tabriz0000-0002-9585-4337Journal Article20170930پیکر فرهاد نوشتهی عباس معروفی، نویسندهی نامدار ایرانی، در سال 1388 به چاپ رسیده است. این رمان که بیشتر به اعترافی هولناک شبیه است، در قالب تک گویی درونی، زندگی راوی نامعلومی را برمی کاود که بیمار است و در اثر مصرف مشروبات و مواد مخدر هذیان میگوید. رمان وهمناک و رویاگونهی مذکور از درونمایه ایی روانکاوانه برخوردار است که در این مقاله با بهرهگیری از نظریات یونگ و فروید به بررسی آن خواهیم پرداخت. شخصیت اصلی داستان طی فرآیندی و به وسیله رویا و خاطرات به مکانی تاریک و نا مشخص گام برمیدارد که جایی جز ضمیر ناخوداگاه خویش نیست. حین بررسی روانکاوانه این اثر مضامین و مفاهیم مهمی مانند: ”تکرار وسواسگونه“، ”دیدار با همزاد“ و ”فرایند فردیت“ نمایان میشوند که در بافت زیرین داستان نهفته شدهاند و مطالعه حاضر نشان میدهد که تا چه حد تصاویر و نمادها در متن داستان، معنای کامل خود را از یک منبع روان کاوانه عمیق، یعنی برخی جنبههای ذهن انسان، کسب میکند.Publié en 1388/2009, Le Corps de Farhâd d’Abbâs Mârûfi apparaît comme une sorte de monologue rétrospectif, une confession étrange, en apparence autobiographique, qui raconte des rêves nocturnes et diurnes ainsi que des rêveries provoquées par l’alcool et par la drogue, rapportés par une narratrice anonyme, une malade, victime du vin et de l’opium. Ce récit, à la fois onirique et déconcertant, se nourrit ainsi d’une matière fantasmatique ou plutôt psychanalytique importante, ce que cet article propose d’étudier en ayant recours à l’approche psychanalytique de Freud et de Jung. L’héroïne du roman, dans ces tentatives de descente en soi, en son for intérieur, est projetée, à son insu et par la voie des rêves et des souvenirs, dans un lieu obscur et indéterminé, son propre inconscient. En analysant ce roman, nous avons constaté que les principaux concepts psychanalytiques à la fois freudiens et jungiens tels que les notions de « compulsion de répétition », de « dédoublement » et enfin de « processus d’individuation » entre autres, jaillissent sous le couvert du visible et de la fiction. En nous invitant à considérer l’œuvre de Mârûfi d’un point de vue psychanalytique, nous nous attachons à dégager ce qui est latent et invisible, ces forces cachées de l’homme, de ce qui est a priori apparent et visible.https://www.revueplume.ir/article_58129_3a0d1535e1f1929f76f28f007a57584c.pdfAssociation Iranienne de Langue et Littérature FrançaisesPlume, Revue semestrielle de l'Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises1735-692X132620180301از یک نمونه تحلیل اجتماعی- ارتباطی تا تالیف یک دستور زبان معنایی مطالعه مبانی نظریD’un modèle d’analyse sociocommunicative à la conception d’une grammaire sémantique. Pour une synthèse des fondements théoriques35545813010.22129/plume.2018.58130FRDanialBASANJاستادیار
دانشگاه شهید بهشتیJournal Article20170306در کتاب دستور زبان پاتریک شارودو، در کشمکش دوگانه معنا/شکل، این معناست که برتری یافته. بدین سان، میتوان گفت که دوگانه معنا/شکل متاثر از روششناسی معنا محور در تالیف و طراحی این دستور زبان به کار گرفته شده است. اما لازمهی طراحی این گونه دستور زبان دستیابی به نگاهی جامع نسبت به سازوکارهای زبانی در چارچوب اجتماعی بکارگیری آنهاست. از نگاه شارودو، زبان ترکیبی از معنا، بیان و ارتباط است. مولف این دستور زبان معنایی تلاش نموده در پژوهشها و تالیفاتش با پیشنهاد یک نمونه تحلیل اجتماعی-ارتباطی، بزرگ ساختارهای دربرگیرنده هر تولید زبانی را نیز مد نظر قرار دهد. <br />در این مقاله سعی کردهایم با بررسی بیش از بیست نوشته و اثر از شارودو که در بیست سال اخیر منتشر شدهاند، به گردآوری و آزمایش مبانی دستگاه تحلیل اجتماعی-ارتباطی او بپردازیم. در گام بعدی تلاش کردهایم که بروز و حضور مبانی دستگاه تحلیلی او را در طراحی کتاب دستور زبان معناییش بررسی کنیم.La Grammaire du sens et de l’expression de Patrick Charaudeau (désormais G.S.E) est une grammaire qui donne la primauté au sens, par rapport à la forme. Elle suit, par conséquent, une démarche onomasiologique dans l’application méthodologique de la dichotomie sens/forme.<br /> Au-delà de cette position purement linguistique, la conception d’une telle œuvre émanerait sans aucun doute d’une conscience généralisant des faits du langage, au sens large du terme. Considérant le langage comme un tout comprenant à la fois sens, expression et communication, l’auteur de la G.S.E a su développer, depuis près de vingt ans, à travers ses publications, un modèle d’analyse sociocommunicative.<br /> Dans cet article, il s’agit d’abord de synthétiser les grandes lignes de la vision sociocommunicative du linguiste-grammairien à partir d’une lecture des publications issues des vingt dernières années de son travail de conception théorique, pour en arriver ensuite à une tentative de décryptage de ce modèle d’analyse, de cette vision, dans la structure globale de sa G.S.E.https://www.revueplume.ir/article_58130_2d2f3af818c9dd2e93800e2fbd9acb1d.pdfAssociation Iranienne de Langue et Littérature FrançaisesPlume, Revue semestrielle de l'Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises1735-692X132620180301بررسی شباهت ها و تفاوت های ویژگی های لغوی گویش های زبان فرانسه در آمریکای شمالی (کبک، آکادیا، لویزیانا)Etude des affinités et des différences des particularités lexicales des français parlés en Amérique du nord (Québec, Acadie, Louisiane)55845813110.22129/plume.2018.58131FRHadiDOLATABADIEnseignant
Université de Téhéran, Faculté des études mondiales0000-0001-8649-5507Journal Article20161129با توجه به اینکه زبان فرانسه بر روی پنج قاره صحبت می شود، این زبان همیشه یک سیما و همان ویژگی ها را در حوزه ی فرانسه زبانی ندارد. آمریکای شمالی یکی از حوزه های فرانسه زبانی است که جذابیت هایی را برای زبان شناسانی دارد که سعی در مطالعه ی گویش های منطقه ای و ویژگی های لغوی دارند که تنوع های فرهنگی و زبانی در حوزه ی فرانسه زبانی را برجسته می کنند. در این مقاله، ما به بررسی ویژگی های لغوی گویش های فرانسه در کبک، آکادیا و لویزیانا می پردازیم تا شباهت ها و تفاوت های میان این گویش ها را بیابیم. پس از کاوش در فرهنگ های لغت مربوط به این نواحی، یک گونه شناسی از ویژگی های لغوی مشخص کننده ی این گویش ها را ارائه کردیم که به دو سطح لغوی و معنایی تقسیم می کنیم. بدین ترتیب درمی یابیم که علی رغم نزدیکی میان این گویش ها که به فرانسه زبانی آمریکا متعلق هستند، این گویش ها علاوه بر جنبه های آوایی و ریخت شناسی – نحوی در حوزه ی واژگان نیز با هم متفاتند.Le français étant parlé sur les cinq continents, il n’a pas toujours le même visage et les mêmes traits dans tout l’espace francophone. L’Amérique du nord est l’une des aires linguistiques de la francophonie présentant des intérêts particuliers pour les linguistes qui cherchent à étudier les régionalismes et les particularités lexicales mettant en valeur les diversités culturelle et linguistique. Nous étudions dans cet article les particularités lexicales des français parlés au Québec, en Acadie et en Louisiane afin de trouver les affinités et les divergences entre ces parlers. Après avoir dépouillé les lexicographies concernant ces zones; nous avons dressé une typologie des particularités lexicales marquant ces parlers que nous catégorisons à deux niveaux lexical et sémantique. Ainsi nous comprenons que malgré le rapprochement entre ces parlers faisant partie de la francophonie d’Amérique, ils divergent sur le plan lexical en plus des aspects phonétique et morphosyntaxique.https://www.revueplume.ir/article_58131_ac86c1dcccde065541515ca782b9fa17.pdfAssociation Iranienne de Langue et Littérature FrançaisesPlume, Revue semestrielle de l'Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises1735-692X132620180301"این ابلهانه اوج ملال انگیز" درباره ى رمان هاى سولانژ بیه- شارتون« Cette forme idiote d’apogée ennuyeux » À propos des romans de Solange Bied-Charreton851105813210.22129/plume.2018.58132FRJean-YvesGillonChroniqueur de la Revue "Atelier du roman"Journal Article20170901Auteur déjà de trois romans remarqués, parus en 2012, 2014 et 2016, Solange Bied-Charreton (née en 1982) peut être qualifiée, sans la réduire à ce mérite, de « romancière de la vie contemporaine ». L’article, qui analyse ses trois romans dans l’ordre de leur parution, cherche à en dégager quelques éclairages sur les interrogations de nos contemporains et sur les évolutions de la société française. Il cherche aussi à montrer comment le roman peut mettre en lumière, selon les moyens qui lui sont propres, ce que les hommes plongés dans une certaine société y vivent intimement.<br /> L’œuvre de cette jeune romancière encore peu connue hors de France est un bon exemple de « la littérature en train de se faire ». Elle peut aussi nourrir la recherche littéraire sur le réalisme social dans le roman. Le réalisme du roman n’est pas celui des sciences humaines, ni le « réel » du journalisme : la littérature, parce qu’elle regarde « de l’intérieur » les humains, de sorte qu’aucun de ses personnages ne peut se réduire à « un type social », nous donne sur la vie intérieure de l’homme contemporain des aperçus qu’elle est peut-être seule à pouvoir donner.https://www.revueplume.ir/article_58132_38fe68a961ae213861013c3099f08ee1.pdfAssociation Iranienne de Langue et Littérature FrançaisesPlume, Revue semestrielle de l'Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises1735-692X132620180301تاثیر دریافت ادبی در شعر «ای مرغ سحر...» علی اکبر دهخداEffets de la réception littéraire dans « Rappelle-toi… » de Dehkhoda1111365813310.22129/plume.2018.58133FRMokhtarISSAIYANEnseignant
Université Allameh Tabatabaï0000-0001-5380-0317Journal Article20170702این مقاله به بررسی اصالت ساختار «یاد آر، ز شمع مرده یاد آر !»، شعر معروف دهخدا خواهد پرداخت، در این بررسی بر اساس تحلیل ساختاری این شعر و شعری همعنوان از آلفرد دوموسه فرانسوی، به عنوان دو شعر موزون یکی بر اساس عروض فارسی و دیگری با تکیه بر وزن شعر فرانسوی، در پی شناخت معیارهای لازم برای سنجش و مقایسهی ارزشهای ادبی شعر دهخداو ویژگیهایی که باعث نزدیکی آن به شعر فرانسه میشود، خواهیم بود. هدف نهایی این نوشتار، مطالعهی تاثیرات احتمالی دریافت ادبی شعر دوموسه توسط شاعر ایرانی و تحلیل این دریافتها در آفرینش «یاد آر، ز شمع مرده یاد آر !»، میباشد، که به اعتقاد نگارندهی این سطور در خود نشان از دو هنر شاعرانه دارد: یکی فارسی و دیگری فرانسوی، شعری که در آن شاعر بدون برهم زدن قاعدههای ادبی، مرزهای رمزآلود سنتهای ادبی را درمینوردد.Cet article propose une étude de l’originalité de la structure du célèbre poème de Dehkhoda, « Rappelle-toi…! ». Dans cet objectif, nous établirons une comparaison entre des textes issus de langues différentes, en l’occurrence, ce poème de Dehkhoda et un poème du même nom d’Alfred de Musset ; l’un issu de ‘arûz persan et l’autre de la métrique française. Nous nous pencherons sur l’originalité du texte de Dehkhoda et sur les propriétés qui le rapprochent de la poésie française. Nous étudions également les procédés littéraires auxquels le poète iranien a eu recours pour dépasser les frontières hermétiques qui existent entre les langues et les littératures diverses. Cet article essaie de traiter de l’effet de la réception dans une création littéraire qui produit sous la plume du poète iranien un poème issu de deux arts poétiques : l’art poétique persan et l’art poétique français. https://www.revueplume.ir/article_58133_fc01bb055e66640b58ebc86f3f73602b.pdfAssociation Iranienne de Langue et Littérature FrançaisesPlume, Revue semestrielle de l'Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises1735-692X132620180301برخورد دو اندیشهی فرا زمان- مکانی: عمر خیام و هانری کازالیسLa rencontre de deux pensées au-delà du temps et de l’espace : Henri Cazalis et Omar Khayyâm1371565813410.22129/plume.2018.58134FRBabakKhalatbariMaître Assistant
Université Shahid BeheshtiJournal Article20170505جذابیت ادبیات و فلسفههای شرقی برای هانری کازالیس، نویسندهی فرانسوی قرن نوزدهم او را به سوی شناخت و مطالعهی آثار شاعران ایرانی به ویژه عمر خیام کشاند. آشنایی کازالیس با اشعار خیام از طریق ترجمههای فیتز جرالد و ژان باتیست نیکلا صورت گرفت. ترجمه نیکلا اشکالاتی داشت که کازالیس با بصیرت خود آنها را دریافت. او توانست اندیشه واقعی خیام را دریابد و قرابت و سازگاری عمیقی میان افکار خود و شاعر ایرانی بیابد. <br />مساله اساسی در این مقاله آن است که کازالیس با درک تشابهاتی که میان بد بینی فلسفی خیام و بینش خویش یافت آیا موفق به درک اندیشهی خیام شد؟ و همچنین آیا میتوان از تاثیر مستقیم اشعار خیام بر آثار کازالیس سخن گفت؟ شایسته است از رهگذر این تاثیر احتمالی بگوییم که کازالیس در یکی از مجموعه شعرهایش قالب ظاهری رباعی را به کار برده که البته فاقد وزن رباعی است. بنابراین باید این نکته را نیز در نظر داشت که معادل گرفتن کاترن و رباعی سوالات و ابهامهایی را در مطالعات تطبیقی میتواند ایجاد میکند مولف در این مقاله کوشیده است نحوهی دریافت این تاثیرات در اندیشه و در قالب بیان که اززمینههای مطالعات تطبیقی است، با مطالعه بر روی متون و صرفا از نظر سازگاری ذهنی میان دو نویسنده مطرح سازد.La fascination que les littératures et les philosophies orientales exerçaient sur Henri Cazalis, écrivain français du 19<sup>ème</sup> siècle, l’avait amené à s’intéresser à quelques poètes iraniens, parmi lesquels Khayyâm, qui attira davantage son attention, et dont il essaya d’imiter les <em>robâï</em>. Cela aura été la première et la seule tentative en littérature française d’utiliser le quatrain comme genre poétique. Mais quels sont, pour le comparatisme littéraire, les éventuels inconvénients de cette transposition du <em>robâï</em> sous la forme du quatrain?<br /> Ne connaissant aucune langue orientale, Cazalis avait lu les poèmes de Khayyâm dans les traductions existantes à son époque, celle de J.-B. Nicolas et d’Édward Fitzgerald. Mais il a su connaître le vrai Khayyâm en ne tenant pas compte des commentaires erronés de J.-B. Nicolas, et a ainsi découvert une grande similitude entre la pensée de ce poète et la sienne. Cet article suit l’idée selon laquelle Cazalis, grâce aux ressemblances qu’il avait trouvées entre le pessimisme de Khayyâm et sa propre philosophie, est parvenu à appréhender de manière adéquate la pensée du poète iranien. Peut-on à ce titre considérer que les poèmes de Khayyâm ont influencé l’œuvre de Cazalis? L’auteur de cet article a essayé de démontrer, à travers une étude philologique de ces deux poètes-philosophes, que l’influence intellectuelle, du point de vue des études comparatistes, n’est envisageable que dans la seule mesure où il existe un terrain compatible de réception.https://www.revueplume.ir/article_58134_f1789ccc93eb2d21cbd35a2f223d8922.pdfAssociation Iranienne de Langue et Littérature FrançaisesPlume, Revue semestrielle de l'Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises1735-692X132620180301ناهمگونی بیانی: مورد مطالعه "جزیرههای متنی" در رمان یک زندگی اثر موپاسانL’hétérogénéité énonciative montrée : le cas des îlots textuels dans Une vie de Maupassant1571825813510.22129/plume.2018.58135FRMohammadMOHAMMADI-AGHDASHMaître Assistant
Université de Tabriz0000-0002-2694-200XJournal Article20170722در این نوشتار بر آنیم تا، ضمن دقت نظر بر روی مفهوم زبانشناختی "جزیرههای متنی" یا به عبارتی دیگر کلمات و جملات داخل گیومه، تاملی در کلام ناهمگون راوی ِ داستان، از ورای رُمان، در رمانیک زندگی<strong> گی دو موپاسان</strong> داشته باشیم. پر واضح است که در نیمه دوم سدهی نوزده میلادی در کشور فرانسه از گوستاو فلوبر به بعد، - نویسنده تحولگرا و خالق داستان مشهور مادام بواری، - رمان و رماننویسی به شدت تحت تاثیر مسائل زباشناختی از جمله حضور یا رد پای "صدای دیگری" در کلام نویسنده قرار گرفت. باید اذعان کرد که موپاسان در خلق یک زندگی به شدت دنباله رو تجددگرایی فلوبر در امر تکنیکهای روایی بوده است. در این اثر ادبی، کلام روایی نقل قول شده با قرار گرفتن در داخل "گیومه" و در اشکال دستوری- نحوی متفاوتی از جمله "گفتار مستقیم" و "گفتار غیرمستقیم"، توجه خواننده را به خود جلب میکند. شایان ذکر است که راوی داستان موپاسان، با پناه گرفتن در پشت سنگر "جزیرههای متنی"، با ظرافت هر چه بیشتر پای شخصیتهای خود را به متن روایت باز میکند تا با انواع شیوههای بیانی ممکن قصهگوی احساسات و دلنگرانیهای خود باشند، در نتیجه شفافیت کلام نویسنده دچار ابهام جدی میگردد و تحلیل کلام راوی و شخصیتهای داستان نیز به تبع آن دشوارتر شده توجه مضاعفی را میطلبد.L’objectif de ce travail est de nous interroger sur la représentation de dires hétérogènes au fil du discours du narrateur, tout en nous arrêtant – entre un grand nombre de procédés de style comme le discours indirect libre-DIL, certains connecteurs pragmatiques-discursifs, la négation linguistique de nature polémique, etc<em>.</em> – sur les fragments guillemetés appelés aussi îlots textuels qui non seulement rapportent matériellement le dire-énoncé autre, mais aussi permettent à l’auteur de modaliser de cette façon son propre dire, dans le sens de la subjectivisation du discours romanesque. Notre recherche se limitera à Une vie de Maupassant, auteur qui excelle dans le travail sur la langue. On s’approchera ainsi du phénomène linguistique-dialogique d’opacification du dire qui provient de ce glissement de la voix autre dans le discours de l’auteur. Il sera alors intéressant de voir comment le ‘bruissement de voix hétérogènes’ dans le discours du narrateur ouvre le creux interprétatif, engendré par la rupture syntaxico-sémantique et renvoyant à l’implicite du dialogue littéraire.https://www.revueplume.ir/article_58135_310ee9b6d07372542d021bdf87cbfe23.pdfAssociation Iranienne de Langue et Littérature FrançaisesPlume, Revue semestrielle de l'Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises1735-692X132620180301نگاه پسا استعماری به نفرین شدگان زمین اثر فرانتس فانون و غربزدگی اثر جلال آل احمدRegard postcolonial sur Les Damnés de la Terre de Frantz FANON et L’Occidentalite de Jalal AL-E AHMAD1832045813610.22129/plume.2018.58136FRNassibehMOOSSAVIDoctorante
Université de TéhéranIlmiraDadvarProfesseur
Université de TéhéranJournal Article20160809فرانتس فانون، نظریهپرداز اهل مارتینیک، در اثر خود نفرین شدگان زمین، امکان مطالعه و بررسی تأثیرات استعمار بر جنبههای روانی ملتهای تحت استعمار را فراهم میسازد. از سویی دیگر نویسنده ایرانی، جلال آل احمد، اگرچه تجربه زندگی تحت سلطه استعمار را ندارد، اما در کتاب غربزدگی استعمار را در قالب امپریالیسمی فرهنگی به تصویر میکشد. مطالعه تطبیقی دو اثر، نقاط مشترکی را در شیوه رویکرد این دو نویسنده با مفهوم استعمار، پسااستعمار و غربزدگی آشکار میسازد. هدف از نگارش این مقاله، در ابتدا ارایه مروری بر تاریخ استعمار و غربیگرایی است و در ادامه با نگاهی تحلیلی بر ساختار فرهنگی–اجتماعی دو اثر و با استناد به عقاید نظریهپردازان ادبیات پساستعماری و تطبیقی همچون ادوارد سعید و ژان مارک مورا به مطالعه تأثیراتی که این دو پدیده بر فرهنگ و ادبیات یک جامعه میگذارند، خواهد پرداخت. مقاله حاضر میکوشد تا راهکارهای مدنظر هر یک از نویسندگان را در برخورد با این مسائل بررسی و مقایسه نماید.Les Damnés de la terre, œuvre de l’essayiste martiniquais Frantz Fanon, apporte une aide précieuse aux études consacrées aux effets psychiques de la colonisation sur les peuples des nations concernées. De son côté, Jalal Al-e Ahmad, auteur iranien qui n’a pas vécu en situation coloniale, présente le colonialisme (dans son livre L’Occidentalite) sous l’angle de l’impérialisme culturel. Une approche comparative permet cependant d’accorder leurs conceptions respectives du colonialisme, du postcolonialisme et de l’occidentalite. L’objectif du présent article est donc de réinvestir, dans un premier temps, l’histoire de la colonisation et de l’occidentalisation et poser ensuite, à partir des idées des théoriciens de la littérature postcoloniale et comparée, Edward Saïd et Jean-Marc Moura, un regard résolument postcolonial sur les contextes socioculturels des deux œuvres majeures susmentionnées. Il s’agit également de prendre la mesure des réflexions de Fanon et de Al-e Ahmad relatives aux répercussions de la domination occidentale sur la culture et la littérature des sociétés ciblées, et de comparer au final les approches et les solutions qu’ils proposent pour contrer les effets néfastes du colonialisme dans ces sociétés.https://www.revueplume.ir/article_58136_a6562b4b35ab5f1fcbcdb871e4f71b11.pdfAssociation Iranienne de Langue et Littérature FrançaisesPlume, Revue semestrielle de l'Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises1735-692X132620180301حقوق و ادبیات: مطالعهی میان رشتهای آثار مادام دو استال، دو سالم و دو ژانلیسDroit et littérature : une approche interdisciplinaire des œuvres de Germaine de Staël, Constance de Salm et Félicité de Genlis2052265813710.22129/plume.2018.58137FRSHARIFMARYAMMaître Assistante
Université Kharazmi0000-0002-9157-5971ShararehCHAVOSHIANMaître Assistante
Université AlzahraJournal Article20160613مقالهی حاضر مطالعهای ست بینارشتهای در خصوص خوشبختی انسان مدرن به عنوان یکی از مهمترین اهداف انقلاب فرانسه. ادبیات، چه به مثابهی امکانی برای ارائهی اندیشههای فلسفی چه به عنوان عرصهی مجال تخیل و عاطفه، در هر صورت تلاش میکند تا به نیازهای فرد و جامعه پاسخ گوید و آن دو را در تحقق آرمان هایشان یاری رساند. اگر تعهد بازیگران عرصهی حقوق و فلسفه در برابر مسائل و مشکلات اجتماعی، سیاسی و ایدئولوژیک زمانهی خویش واضح است، اما برای درک موضعگیری و واکنش نویسندگان و ادیبان، آثار ایشان را باید از ابعاد گوناگون مورد مطالعهی بیشتر قرار داد. به همین دلیل ابتدا نظرات قانونگذاران و فیلسوفان را در خصوص حق طلاق به عنوان ضامنی برای خوشبختی بشر، به صورت اجمالی و مختصر بررسی کرده، سپس موضوع را در آثار ادبی سه نویسندهی زن ابتدای قرن نوزدهم بررسی نمودهایم، تا نشان دهیم چگونه خوشبختی نزد آنان مسالهای ست با ویژگیهای سیاسی، مذهبی و اخلاقی.Le présent article est une étude interdisciplinaire sur un des enjeux majeurs de la Révolution française, à savoir le bonheur de l’individu moderne. La littérature d’idées autant que la littérature de fiction essaient de répondre aux besoins de l’individu et à ceux de la société en vue de les aider à réaliser leurs idéaux. Si l’engagement des agents des champs juridique et philosophique face aux questions sociologique, politique et idéologique de leur temps semble évident, celui des écrivains reste à étudier et à clarifier. C’est pourquoi après une brève analyse des avis des juristes et des écrivains–philosophes sur le sujet de divorce, pris comme garant du bonheur de l’individu, nous nous proposons d’étudier les écrits fictionnels de quelques écrivaines du premier XIX<sup>e</sup> siècle pour montrer comment le discours juridique d’une part, et le discours littéraire de l’autre, traitent du bonheur en tant qu’enjeu politique, religieux et éthique.https://www.revueplume.ir/article_58137_acec9b353f1bb1005cdcec9ec34a0142.pdfAssociation Iranienne de Langue et Littérature FrançaisesPlume, Revue semestrielle de l'Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises1735-692X132620180301چالشهای معنایی مرتبط با جایگاه کلمات ربط در جمله کاربستهای آموزشی و ترجمهای در بافت فارسی زبانEnjeux sémantiques de l’emplacement des connecteurs Applications didactiques et traductionnelles en milieu persanophone : le cas de « ainsi »2272505813810.22129/plume.2018.58138FRLeilaShobeiryاستادیار دانشگاه آزاد اسلامی
واحد علوم و تحقیقات، تهران،ایران0000-0002-4933-8104Journal Article20170302قیدها و کلمات ربط در زبان فرانسه علاوه بر اینکه در انسجام و یکدستی متون موثرند، نقش مهمی در معنای جمله نیز ایفا میکنند. به نحوی که حتی تغییر جایگاه قرار گرفتن آنها در جمله میتواند به تغییر معنای این کلمات منجر بشود. دانستن این مهم بیشک میتواند در شکلگیری معنای این حروف ربط در ذهن زبانآموز فارسی زبان و همچنین در ترجمه متون فرانسه به فارسی و بالعکس نقش مهمی ایفا کند. در تحقیق پیش رو با نظر گرفتن اصل مذکور بر آنیم تا به بررسی نقش و جایگاه و همچنین معنای یکی از کلمات ربط فرانسوی و مشتقات آن (پس، مانند، به همین ترتیب...) در جمله بپردازیم. مسئله اصلی در این جستجو چگونگی قرارگیری این کلمات ربط در جمله، علت جابجایی آنها و تغییرات معناییشان با توجه به تغییر جایگاه قرارگیری آنها در جمله میباشد. هدف از این تحقیق ارائه راهکاری است که میتواند در زمینه ترجمه به آثاری گویاتر و قابل فهمتر بیانجامد. همچنین این پژوهش با مقایسهای که میان زبان فارسی و فرانسه انجام میدهد میتواند در آموزش زبان فرانسه زمینه طراحی تمرینهایی در جهت بهبود یادگیری زبانآموزان ایرانی باشدDans la langue française les adverbes et les connecteurs jouent un rôle important dans la cohésion et la cohérence du texte, autrement dit sur la structure sémantique de celui-ci. De là on peut dire que le changement de place de ces éléments langagiers, d’un morphème grammatical, sur l’axe syntagmatique aboutit à une modification du sens de la phrase. Dans cet article il s’agit d’examiner les enjeux sémantico-linguistiques relatifs aux différents emplois d’un connecteur français et de ses sous-catégories à savoir : ainsi, ainsi que, etc. par rapport à son emplacement dans la phrase.<br /> Les résultats de cette recherche trouveront ensuite deux implications pratiques différentes : l’une au niveau de l’enseignement-apprentissage des mots de liaison dans les cours de FLE et l’autre dans le cas des activités de traduction pédagogiques ou professionnelles. Bien évidemment une prise de conscience, par l’enseignant ou le traducteur, des glissements sémantiques issus des variétés d’emplacement des connecteurs de notre étude portera ses fruits dans les pratiques pédagogiques et traductionnelles de ceux-ci.https://www.revueplume.ir/article_58138_ac38ad5bd0066b658944b29f7848bcec.pdfAssociation Iranienne de Langue et Littérature FrançaisesPlume, Revue semestrielle de l'Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises1735-692X132620180301خوانایی فضا: رویکرد نقد جغرافیایی در شعر گیوم آپولینر و محمدعلی سپانلوLa lisibilité de l'espace : une approche géocritique de la poésie de Guillaume Apollinaire et de Mohammad-Ali Sépanlou2512685813910.22129/plume.2018.58139FRZahraTaghavi FardoudDocDoctorante
Université Azad Islamique, TéhéranMohammadZiarUniversMaître Assistant
Université Azad Islamique, TéhéranJournal Article20160817نقد جغرافیایی به رابطه تعاملی میان فضا و ادبیات میپردازد. این رویکرد جدید که توسط برتران وستفال پایهگذاری شده، حول سه محور اساسی میچرخد: فضا-زمانی، قلمروزدایی، ارجاعیت. مقاله حاضر در نظر دارد با تکیه بر این رویکرد، مسئلهی فضایی-زمانی را در شعر آپولینر و سپانلو مورد بررسی قرار دهد تا به برجستهسازی درجهی سرعت و کندی فضاهای مختلف نائل آمده، تجددگرایی و سنتگرایی را در شعر این دو شاعر به منصه ظهور نشاند. همچنین مطالعهی قلمروزدایی، این امکان را فراهم میآورد تا در شعر این دو شاعر ویژگیهای بیگانه را با تمامی اختلافات جغرافیاییش شناسایی کنیم. پرداختن به مسئلهی ارجاعیت نیز ثابت میکند که فضا را نمیتوان به عنوان دادهای از واقعیتی در نظر گرفت که بر متن پیشی میگیرد، بلکه این متن است که فضا را به وجود میآورد. بنابراین فضا شایستهی تحلیل و تفسیر است. بدین ترتیب، آرمانگرایی بهشتی موجود در شعر این دو شاعر با هدف بازسازی دنیایی که در آن زندگی میکنیم، منبعی از الگوهای فضایی را در اختیارمان قرار میدهد.La géocritique témoigne d’un intérêt renouvelé pour les relations de la littérature à l’espace. Fondée par Bertrand Westphal, elle s'articule autour d'un triple aspect : la spatio-temporalité, la transgressivité, la référentialité. Fidèle à cette approche, nous étudierons d'abord la notion de spatio-temporalité en nous appuyant sur les éléments spatiaux disséminés dans la poésie d'Apollinaire et de Sépanlou, pour mettre en évidence la gradation de la vitesse et la longueur de divers espaces, ainsi que le degré de modernité ou et la part de la tradition les concernant. La notion de transgressivité nous aidera à saisir dans la poésie des poètes étudiés, la reconnaissance de l’Autre dans sa différence géographique. L'étude fondée sur la question de la référentialité, montrera de son côté que l’espace ne peut pas être considéré comme une donnée du réel qui préexiste par rapport au texte, mais que c’est le texte qui donne naissance à l’espace. Bien plus, nous verrons que toute trace d’idéalité paradisiaque retrouvée dans la poésie des poètes nous sert de source et de modèle pour reconstruire notre propre monde.https://www.revueplume.ir/article_58139_297de1592f2fb79bb2823e5c1a41771f.pdf