https://www.revueplume.ir/ قلم، نشریه انجمن ایرانی زبان و ادبیات فرانسه fa daily 1 Mon, 22 Dec 2025 00:00:00 +0330 Mon, 22 Dec 2025 00:00:00 +0330 https://www.revueplume.ir/article_227643.html امروزه مفهوم تروما در کانون بحث های علمی قرار دارد. این مفهوم در مرز روانکاوی و روانشناسی، سؤالات نظری مهم و متعددی را در محفل های دانشگاهی به وجود آورده است. ساندور فرنزی ازجمله پیشگامانی است که در کنار فروید این مضمون را مطرح کرد و مطالعات بسیاری را در این رابطه انجام داد. افکار او هنوز در عرصه ی ادبی ناشناخته مانده است. ایو هیرام هاسووتس، روانشناس بلژیکی، با انجام مطالعات گسترده ای در رابطه با مفهوم تروما در کودکان، نظرات خود را بیان می کند. تأملات او چشم اندازهای انتقادی و وسیع تری را در مورد تروما ارائه می دهد. موضوع پژوهش ما مطالعه ی مفهوم تروما در رمان پدر آن دیگری اثر پرینوش صنیعی، روانشناس و داستان نویس معاصر ایرانیست. در این مقاله، ابتدا به معرفی نظریه های مفهوم تروما از دیدگاه ساندور فرنزی وایو هیرام هاسووتس می پردازیم که به دنبال ارائه تعریفی واضح تر و دقیق تر از این مفهوم هستند. سپس، سیر تحول عوامل آسیب زا و نمود مشکلات روان‌شناختی و رفتاری ناشی از نابسامانی‌ها و ناکامی‌های خانواده در چارچوب روانی-عاطفی را در شخصیت اصلی داستان تحلیل می‌کنیم. در نهایت به مطالعه ی مفهوم تاب‌آوری و تحلیل انواع آن که نوید بخش فصل جدیدی در زندگی شخصیت مورد مطالعه است می پردازیم. https://www.revueplume.ir/article_227645.html از آنجا که قیدهای منحصرکنندۀ زمان به خوانندۀ متن اطلاعاتی در مورد زمانِ کنش می‌دهند، نقشی معناشناختی در تحلیل متن ایفاء می‌کنند. ارزش‌های زمانیِ این قیدها جنبه‌ای انکارناپذیر در تحلیل معناشناختی دارد. به این علت که اطلاعاتی عینی دربارۀ تحققِ کنش ارائه می‌دهند. بنابراین، تدقیقِ ارزش و جایگاه آنها در گفته‌های ادبی می‌تواند به افزایش شناخت معناشناختیِ خوانندۀ اثر بی‌انجامد. اما، در فرایند ترجمه، چگونه این نشان‌دهنده‌های زمان در زبانِ مقصد بیان می‌شوند؟ عینیّت بخشیِ کاربردِ انواع قیدهای منحصرکنندۀ زمان در زبان فرانسه و تحلیل ترجمۀ آنها به فارسی از جمله اهداف این پژوهش است. برای این منظور، ابتدا نقش دستوری و معناشناختیِ این نشان‌دهنده‌های زمان در زبان فرانسه بر اساس منابع دستور زبان فرانسه مشخص می‌شود. سپس، با اتکاء بر مطالعه‌ای تحلیلی-تطبیقی ترجمۀ آنها از زبان فرانسه به زبان فارسی و تغییرات احتمالی آنها در فرایند ترجمۀ جملاتی برگرفته از آثار متفاوت ادبی مورد بررسی قرار می‌گیرد. به عنوان نتیجه؛ در ترجمۀ نشان‌دهنده‌های منحصرکنندۀ زمان از فرانسه به فارسی، قیدهای ارجاعی (anaphorique) و سپس قید مستقیم (déictique) با بسامد بیشتری نسبت به قیدهای مطلق (absolu) مورد دگرگونی قرار گرفته‌اند. از آنجا که هر قیدِ زمان در فرایند فهم معناشناختیِ متن سهم دارد، هرگونه دگرگونی در ترجمۀ آن منجر به تغییر در نظم و پیوستگیِ زمانیِ گفته‌پردازی می‌شود. https://www.revueplume.ir/article_233058.html آملی نوتومب نام مستعار فابین کلر نوتومب، نویسنده بلژیکی فرانسوی زبان است که به دلیل داشتن رمان های پربار و متعدد شهرت یافته است. ویژگی عمده در نوشتار او این است که قصد دارد روابط انسانی را به تصویر بکشد، زیرا اعتقاد دارد ادبیات ابزاری مؤثر برای تقویت این روابط است. مطالعه آثار او به ما نشان می دهد که می توان شبکه ای از درونمایه های تکرار شده را یافت که در میان آنها "عشق ایده آل" و "کودکی" جایگاه ویژه ای را به خود اختصاص داده اند. از این رو، بر آن شدیم تا با بررسی آثار این نویسنده، بویژه دو رمان بهداشت جنایتکار و خطابه ها (کاتیلینرها) در چارچوب نقد مضمونی و با تکیه بر فرضیه ژان پیر ریشار به افکار و احساسات نوتومب که منجر به خلق این آثار شده دست یابیم. این درونمایه ها تصویر متفاوتی از عشق و کودکی را در رمان های آملی نوتومب به خواننده ارائه می دهد : پایان کودکی، در نتیجه پایان عشق ایده آل و بهشت عدنی کودکانه ای است که شخصیت های داستان به آن اعتقاد داشته و همواره برای حفظ آن در تلاش اند. در آثار آملی نوتومب، پایان دوران کودکی و زوال این عشق ایده آل همواره با جنایت همراه است. https://www.revueplume.ir/article_238504.html استفاده از خلاقیت در آموزش زبان فرانسه به عنوان زبان خارجی به عنوان یک عامل کلیدی برای بروزرسانی شیوه‌های تدریس، به ویژه در رابطه با آموزش بیان نوشتاری، شناخته می‌شود. در این زمینه، کارگاه نویسندگی خلاق به عنوان یک ابزار آموزشی ویژه برای بهبود بیان نوشتاری زبان‌آموزان مطرح است. این تحقیق به مطالعه بازنمودهای اجتماعی معلمان و زبان‌آموزان فرانسه در ایران از کارگاه نویسندگی خلاق می‌پردازد. هدف این پژوهش ارزیابی قابلیت‌ها و محدودیت‌های استفاده از کارگاه نویسندگی خلاق در جهت بهبود بیان نوشتاری زبان آموزان فرانسه در ایران است. نتایج نشان می‌دهد که، با وجود تجربه محدود، شرکت‌کنندگان در این پژوهش کارگاه‌های نویسندگی خلاق را به عنوان عاملی برای افزایش انگیزه و اعتماد به نفس زبان آموزان و بهبود بیان نوشتاری آنها می‌دانند. همچنین محدودیت های سازمانی و دشواری استفاده پایدار از کارگاه های نویسندگی خلاق به عنوان موانع استفاده از این شیوه شناسایی شدند. https://www.revueplume.ir/article_227648.html در کتاب اعترافات مکان‌های نابود شده، بسا میفتیو به بررسی تعامل عمیق بین شخصیت زن/راوی و فضا می‌پردازد که از یک توصیف/تأمل ساده فراتر می‌رود و به یک ارتباط اساسی تبدیل می‌شود. رمان‌نویس موفق می‌شود گفتگویی صمیمی بین راوی و عناصر مکانی، مانند خانه‌ای که در آن زندگی می‌کند و محله‌ی آن، مکان‌هایی که از آن‌ها عبور می‌کند و غیره، ایجاد کند؛ این عناصر به نمادهایی از انعطاف‌پذیری، شکنندگی و فقدان تبدیل می‌شوند. این تعاملات، جستجوئی وجودی را برجسته می‌کند که در آن راوی به دنبال حفظ ارتباط اصیل با فضای متعلق به گذشته خود، علیرغم دستکاری‌ها و تحولات اجتماعی-سیاسی است. هدف تحقیق ما بررسی نقشی است که مکان، که در همه جا حاضر و به طور ظریف توصیف شده است، در شکل گرفتن شخصیت اصلی ایفا می‌کند. همچنین بررسی خواهیم کرد که چگونه عبور از مکان‌ها و یادآوری خاطرات می‌تواند انعکس‌دهنده‌ی درونیات عاطفی و معنوی شخصیت اصلی باشد. خواهیم دید که فضا، که اغلب با حافظه مرتبط است، امکان‌ احیاء شخصیت و همچنین پرورش هویت او را فراهم می‌آورد. میفتیو از طریق نوشته‌هایش، نوستالژی فضاهای دگرگون‌شده یا ناپدیدشده را برمی‌انگیزد و اهمیت آنها را در شکل‌گیری نوشته‌هایش به عنوان فردی که در جهانی در حال تغییر زندگی می‌کند، برجسته می‌کند. https://www.revueplume.ir/article_242198.html این مقاله به بحران وجودی مرتبط با معنای زندگی می‌پردازد، که در آثار ادبی دو نویسنده برجسته، میشل اوئلبک و رضا قاسمی، بطور مشخص دیده می‌شود. این دو با وجود تفاوت‌های فرهنگی و جغرافیایی، بحران‌های فلسفی، روان‌شناختی و اجتماعی-فرهنگی انسان معاصر را در چارچوب‌های غربی و شرقی در آثارشان به تصویر کشیده‌اند. اوئلبک دغدغه هویت و هستی‌شناسانه را در جوامع سکولار و مصرف‌گرای غربی بررسی می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه عواملی همچون انزوا، فردگرایی و فروپاشی ارزش‌های سنتی، انسان معاصر را دچار احساس بی‌معنایی و بیگانگی می‌کند. قاسمی نیزبر بحران هویت و انزوای فردی تمرکز دارد که در بستر تحولات فرهنگی و اجتماعی ایران، از جمله انقلاب، جنگ و مهاجرت، به وجود آمده است. این پژوهش از طریق تحلیل تطبیقی، به بررسی شباهت‌ها و تفاوت‌های موجود در تفسیرهای این دو نویسنده از مفاهیمی مانند پوچ‌گرایی، انزوا و بیگانگی اجتماعی می‌پردازد. نتایج مقاله نشان می‌دهد که بحران معنای زندگی، با وجود تفاوت‌های تاریخی و فرهنگی، یک مسئله جهانی است که در جوامع غربی و شرقی به شکل‌های متنوعی بروزپیدا می‌کند. این مطالعه علاوه بر ایجاد درکی عمیق‌تر از بحران‌های معنوی انسان معاصر، راه را برای گسترش پژوهش‌های تطبیقی در ادبیات مدرن و گفتمان فلسفی هموار می‌کند. https://www.revueplume.ir/article_241754.html مطابق با نیاز به ارتباط با خارجی ها,علاقه به فراگیری زبانشان افزایش یافته است.توانش نوشتاری به عنوان یکی از توانش های اساسی تسهیل کننده ی این ارتباط اهمیت پیدا کرده است.اما محققان بیان می کنند که برخلاف بهره گیری از متدهای جدید آموزشی در بافت آموزش و یادگیری زبان فرانسه در ایران,ما همچنان شاهد آثار پا برجای متدهای قدیمی هستیم.معلم به عنوان تسهیل کننده یادگیری نقش مهمی را در فرآیند آموزش و یادگیری ایفا می کند و مهارتهای آموزشی وی,ساختار دانش جدید و کاربردش را در بافت واقعی تحت تاثیر قرار می دهد.سبک یادگیری به عنوان یک عامل موثر در اانتخاب مهارتهای آموزشی,در این مطالعه مورد بررسی قرار گرفته است. سبک های یادگیری نقش مهمی را در فرآیند آموزش و یادگیری ایفا می کند و در آموزش زبان باید به آنان توجه کرد.به همین دلیل ما مصمم شده ایم که ارتباط میان سبک یادگیری معلمان و مهارت های تدریس نوشتار آنان را مورد بررسی قرار دهیم.این مطالعه شامل سه مرحله است:ابتدا سبک یادگیری غالب معلمان مشخص شد .سپس,مهارت های تدریس نوشتار آنان مشخص شد و در آخر برگه های نوشتار زبان آموزان آنان را مورد بررسی قرارگرفت. نتایج نشان دادند که برخلاف تفاوت سبک های یادگیری معلمان تشابه معناداری میان مهارت های آموزشی آنان جود دارد.بررسی نوشتار زبان آموزان ایرانی نشان داد که نقاط قوت نزد آنان شامل رعایت دستور,صحت اجتماعی-زبانی و توانایی عکس العمل نشان دادن است در حالی که نقاط ضعف آنان شامل واژگان,صرف ونحو ,انسجام و پیوستگی است. https://www.revueplume.ir/article_241756.html میلان کوندرا و پیر زیما، دو نویسنده و متفکری هستند که در باب وجودیت انسان و رابطه اش با دنیا مباحثی ارائه داده اند. با هدف درک بهتر بینش این دو متفکر، در تحقیق حاضر، به مقایسه دیدگاه کوندرا، نویسنده چک تبعه فرانسه و یکی از تاثیرگزارترین رمان نویسان معاصر، و پیر زیما، منتقد ادبی و دانشمند علوم اجتماعی می پردازیم که او نیز از چهره های برجسته در زمینه نقد جامعه شناختی و اهل جمهوری چک است. بدین منظور به تحلیل سه اثر از کوندرا : بار هستی، شوخی و جهالت پرداخته و از کتاب نقد جامعه شناختی، رساله و مقالات مرتبط با پیر زیما بهره خواهیم جست. با وجود تفاوت میان بینش این دو نگارنده و متفکر، افکارشان بر یک سؤال مشترک، در مورد انسان و رابطه اش با دنیا متمرکز و مشترک است. کوندرا با تکیه بر ادبیات و فلسفه وجودی در جستجوی پاسخ این سؤال است و زیما با تأکید بر علوم اجتماعی و نقش زبان این رابطه را توضیح می دهد. پیچیدگی زندگی و تکرار نشدن آن، انسان را وا می دارد تا خود، رابطه اش را با دنیا بیابد، و رمان مکانی است تا بتوان امکانات وجودی و تعارضات اجتماعی را از پس واژگان و ساختارهای روایی بیان کرده و مفهوم جهان را دریافت. https://www.revueplume.ir/article_241760.html ناکافی بودن واژگان فرانسه نزد زبان آموزان ایرانی مشکلی است که مانع از صحبت و نوشتار آنها در موقعیت‌های مختلف ارتباطی می‌شود. آموزش زبان‌های خارجی به شکل سنتی بر پایه‌ی دستور و ترجمه استوار بود و این گرایش علیرغم پیشرفت‌های چشمگیردراین زمینه طی دهه‌های اخیرهمچنان درکشور ما مشاهده می‌شود، موضوعی که باعث کمبود دامنه واژگان زبان‌آموزان و نقصان آن است. پژوهش‌های انجام شده در باره‌ی یادگیری زبان از راه شناختی حاکی از تاثیر مثبت آموزش موضوعی واژه‌ها در به خاطر سپردن آنها نزد زبان آموزان است. بدین ترتیب، مقاله‌ی حاضر به بررسی چگونگی کار با یک رمان ادبی به عنوان کتاب کمک درسی در رابطه با کار و استخدام می‌پردازد. رویکرد ما در این پژوهش کتابخانه‌ای و تجربی است با تعداد چهل زبان‌آموز در سطح A1 و A2. بالارفتن انگیزه، احساس مسئولیت و تعهد در یادگیری و پیشرفت آنها در بیان شفاهی و نوشتن متون از نتایج این مطالعه است. https://www.revueplume.ir/article_241759.html این پژوهش به بررسی مقابله‌ایِ سیاق کلامی کاپیتان هاداک در دو مجموعه از ترجمه‌های فارسی پی‏نماهای «ماجراهای تنتن» و «گنج‏های راکهام سرخ پوش» در دو مقطع کلیدی از تاریخ نشر ایران اختصاص یافته: دوره پیش‏از انقلاب (۱۳۵۰-۱۳۵۵) و دوره پس ازانقلاب (۱۳۸۱ به بعد).پیکره مطالعاتی متشکل از ۲۸ عبارت نمادین _ شامل ناسزاهای پیچیده، نوواژه‌های پوچ و توهین‌های شبه علمی کاپیتان هاداک است که با بهره‏گیری از چارچوبی نظری تلفیقی مورد تحلیل قرار گرفته: تحلیل سبک‌شناختی از ریتم و صدا (همون)، خوانشی از گرایش‌های تحریف‌کننده (برمن)، تنش‏های «بومی‌سازی» و «بیگانه‌سازی» (ونوتی)، و منظورشناسی زبانی (آستین، سرل). این پژوهش درصدد پاسخ به این پرسش است که چگونه گویش شخصی و سیاق خاص کلامی طنزآمیز هاداک، براساس هنجارهای زبانی و فرهنگی هر دوره، بازآفرینی، تعدیل یا دگرگون شده است.یافته‏های این پژوهش حاکی از آن است که ترجمه‌های پیش از انقلاب، بومی‌سازی محتاطانه‌ای را برگزیدند که ظرایف سبکی را فدای خوانش‌پذیری و مقبولیت اجتماعی می‏نماید. درمقابل، ترجمه‌های پس از انقلاب، به بازآفرینی جسورانه‌ای از واژگانی دست زدند که وزن و آهنگ کلامی شخصیت پی‏نما را حفظ کرده و نیروی کنش گفتاری او را بالفعل می‌سازداین تقابل، تحولی ژرف در اندیشه ترجمه ایرانی را آشکار می‌سازد: حرکت از الگویی هنجارمند و محافظه‌کار بسوی رویکردی بیانی‌تر، ملموس‌تر و وفادارتر به «دیگریِ» سبکی https://www.revueplume.ir/article_241752.html این مقاله به بررسی کارکردهای سکوت بلیغ در آثار امانوئل کارر می‌پردازد، بر پایه چارچوب‌های نظری میشل افرات (۲۰۰۸) و رومن یاکوبسن (۱۹۵۶). سکوت به‌عنوان عنصری کامل در ارتباط کلامی و روایی تحلیل می‌شود که ضمن ساختاردهی به ضمنی‌گویی، خواننده را به‌طور فعال درگیر می‌سازد. پیکره‌ی مورد بررسی شامل رمان‌های سبیل (۱۹۸۶)، کلاس برف (۱۹۹۵) و حریف (۲۰۰۰) است. مسئله پژوهش این است: سکوت، به‌عنوان یک شکل گفتمانی، چگونه به‌عنوان موتور روایت و ابزار درگیرسازی تفسیری عمل می‌کند؟ فرضیه این پژوهش آن است که سکوت صرفاً غیاب نیست، بلکه تولیدکننده معناست و ساختار دریافت و خوانش را شکل می‌دهد. این پژوهش با رویکردی زبان‌شناختی و سبک‌شناختی، نقش‌های کاربردی، ارجاعی، احساسی، همدلی‌محور و فرازبانی سکوت را در روایت کارری نشان می‌دهد.واژه‌های کلیدی: میشل افرات، رومن یاکوبسون، امانوئل کارر، دلالت تفسیری، کارکردهای سکوت. https://www.revueplume.ir/article_241753.html در خلال دو دهه اخیر، پیشرفت فناوری اطلاعات و ارتباطات و توسعه شبکه جهانی اینترنت، یک روش آموزش مبتنی بر تکنولوژی یعنی آموزش الکترونیکی را ایجاد کرده است. این تحول، جنبه های مختلف آموزش در سراسر جهان را با چالش‌های جدید مواجه نموده است. یادگیری زبان‌های خارجی از طریق وب و استفاده از گرایش‌های جدید آموزشی نیز با چالش‌ها و فرصت‌های جدید مواجه شده است. هدف این پژوهش، شناخت چالش های موجود در طراحی محتوای آموزشی در بستر فناوری اطلاعات و ارتباطات برای آموزش زبان فرانسه در ایران است. این پژوهش کاربردی بوده و به روش کیفی و کمی صورت گرفته است. ابتدا با استفاد از روش گراندد تئوری داده های کیفی پژوهش استخراج شد. پس از استخراج داده‌ها از روش کیفی، محققین به دنبال ساخت پرسشنامه رفتند و از این طریق مدل ساخته شده را در میان زبان آموزان فرانسه در ایران پیاده سازی و از طریق نرم افزار پی ال اس اعتباریابی نمودند. طبق نتایج تعامل، زیرساخت و هزینه، سواد دیجیتالی، عدم تطبیق متد و نیاز زبان آموز، ضعف طراحی محتوای دوره آموزشی زبان فرانسه، ارزشیابی و ضعف پلتفرم آموزشی شناسایی شدند که تعامل بعنوان تاثیرگذارترین مولفه در میان عوامل شناسایی شده انتخاب شد. https://www.revueplume.ir/article_241755.html گسترش آموزش آنلاین منجر به فقدان تعامل شفاهی سیال شده است. در این فضا، زبان‌آموزان خود را در چارچوبی محدود از توانایی ارتباطی تصور نموده و تمایل کمتری به مشارکت در تعاملات شفاهی دارند. در این راستا، افزایش حس حضور از راه دور برای کاهش احساس انزوا ارتباطی و تقویت تعامل ضروری است. این مطالعه به بررسی این موضوع می‌پردازد که چگونه تصویر مدرس، به عنوان مؤلفه ای پیرازبانی در صفحه نمایش، می‌تواند با ایجاد عوامل عاطفی نزد زبان آموزان و کاهش فاصله بینا فردی، تعامل شفاهی را ارتقا دهد. هدف این پژوهش توصیفی-تحلیلی، بررسی رابطه افزایش حضور از راه دور و بهبود تعامل شفاهی زبان‌آموزان در بستر آموزش آنلاین است. این مطالعه منطبق بر مفاهیم نظری حس حضور از راه دور، ابعاد روانی-عاطفی تصویر و تاثیر ژست های فیزیکی و صوری است. مطالعه میدانی شامل ۳۲ زبان‌آموز در سطوح A2-B1 می باشد که در پنج گروه تقسیم‌بندی شده و سه نوع حضور متفاوت مدرسان را تجربه نمودند. دیدگاه‌های آن‌ها از طریق مشاهدات و یک پرسشنامه ارزیابی شده است. نتایج نشان می‌دهد که رؤیت تصویر مدرس با رعایت برخی راهکارها در صفحه نمایش، تعامل و انگیزه زبان‌آموزان را برای شرکت در تعاملات شفاهی به طور قابل توجهی بهبود می‌بخشد. https://www.revueplume.ir/article_241757.html این مطالعه بر اثر لرزه شکننده زنان اثر سلما کجوک، نویسنده فرانسوی-لبنانی، تمرکز دارد و بررسی می‌کند چگونه نوشتن می‌تواند به‌عنوان ابزاری برای مقاومت شخصیت‌های در حاشیه یا مطرود عمل کند. پرسش اصلی این است که چگونه رمان به زنان لبنانی مهاجر به آفریقا، که اغلب حافظه جمعی آنها را به حاشیه می‌راند، فرصت می‌دهد در فضایی که تاریخ استعماری و میراث فرهنگی بر آن حاکم است، صدای خود را به گوش برسانند. هدف این مقاله این است که نشان دهیم چگونه نوشتن به محلی برای بازسازی هویت این شخصیت‌ها تبدیل می‌شود و به آنها امکان می‌دهد کنترل روایت زندگی خود را مجدداً به دست آورند. خوانش پسا‌استعماری این رمان با تکیه بر مطالعات ادوارد سعید درباره شرق‌شناسی، نشان می‌دهد که کجوک، از طریق شخصیت‌ها و انتخاب‌های شیوه‌های روایتی‌اش، خود به عنوان صدایی عمل می‌کند که تلاش‌های زنان عرب و توانایی آن‌ها در ساختن هویت خود را به نمایش می‌گذارد. در نهایت، این مطالعه نشان می‌دهد که چگونه ادبیات به عنوان ابزاری برای ترمیم عمل می‌کند، و به حاشیه‌رانده‌شده‌ها صدای فریاد می‌دهد و حافظه را به نیروی آزادی‌بخش تبدیل می‌کند. در این راستا، نوشتن به عنوان یک مطالبه پسااستعماری ظاهر می‌شود، که هم ترمیم، هم مقاومت و هم امکان نوآفرینی را فراهم می‌آورد، و چالش‌های سلطه نمادین و روایت‌گرایانه‌ای را که توسط تاریخ استعماری تحمیل شده است، به پرسش می‌کشد. https://www.revueplume.ir/article_241758.html در این مقاله، نویسنده با بازخوانی ادبیات فرانسه زبان، به بررسی راهبردهای جدید روایی در گفتمان‌های پسااستعماری و ضداستعماری و نیز شکل‌گیری انگاره های نوین ضد‌امپریالیستی می‌پردازد که فراتر از چارچوب‌های کلاسیک مبارزات ضداستعماری، از طریق سازوکارهای ادبی جدید نمایان می‌شود. هدف این مطالعه، ارائه خوانشی به‌روز است که به درک بهتر ابعاد معاصر ادبیات فرانسه زبان، به‌ویژه ادبیات آنتیل، کمک می‌کند. این هدف با بهره‌گیری از دو مفهوم بنیادین در فلسفه پست‌مدرن، یعنی «ریزوم» و «آوارگی»‌، آن‌گونه که ژیل دلوز و فلیکس گتاری مطرح کرده‌اند، در قالب پژوهش حاضر دنبال می شود. این مفاهیم برای نمایان ساختن اشکال نوین "مقاومت روایی" در برابر منطق خطی و سلسله‌مراتبیِ به‌جا مانده از جوامع استعماری به کار گرفته شده‌اند.مقاله با استفاده از رویکردی کیفی، هرمنوتیکی و میان‌رشته‌ای، رمان تکساکو (Texaco) نوشته پاتریک شاموازو را به صورت مطالعه موردی تحلیل می‌کند تا نشان دهد چگونه عاملیت سیاسی ضد‌استعماری در گفتمان‌های نوین ادبی فرانکوفون به سطوحی ژرف‌تر و بدیع ارتقا یافته است. نتایج این تحلیل از یک سو امکان تصور اشکال تازه‌ای از سوبژکتیویته سیاسی مبتنی بر ترکیب‌گرایی و به تعبیر دلوز، زیستِ خارج از مرزهای تثبیت‌شده را فراهم می‌سازد، و از سوی دیگر، بر اهمیت رویکردهای میان‌رشته‌ای در مواجهه با این تحولات تأکید می‌ورزد. https://www.revueplume.ir/article_241761.html رمان بینوایان اثر ویکتور هوگو یکی از برجسته ترین آثار ادبیات جهان است که در آن نویسنده با تلفیق ژرفای اندیشه اجتماعی و ساختار پیچیده روایی، تصویری چند لایه از رنج، رستگاری و عدالت انسانی ترسیم می کند. بررسی جنبه های روایی این اثر، به ویژه شیوه سازمان دهی دیدگاه و کانون روایت، امکان شناخت دقیق تری از چگونگی انتقال معنا و تجربه های انسانی در متن را فراهم می سازد. در این میان، نظریه روایت شناسی ژرار ژنت با تمرکز بر مفاهیمی چون «کانون مندی»، «زمان روایت» و «صدای راوی»، چارچوبی نظام مند برای تحلیل ساختارهای درونی روایت ارائه می دهد. با تکیه بر این نظریه، می توان نشان داد که هوگو چگونه با جابجایی های مکرر در سطح کانون روایت، فاصله میان راوی و شخصیت ها را دگرگون کرده و بدین وسیله تاثیر عاطفی و اخلاقی روایت را افزایش می دهد. پژوهش حاضر با هدف تحلیل کارکرد کانون روایت در بینوایان تلاش دارد تا از منظر نظریه ژنت، پیوند میان ساختار روایت و پیام های ایدئولوژیک و انسانی اثر را آشکار سازد. این رویکرد، علاوه بر تبیین سازوکار روایی اثر، به درک عمیق تر از نگرش انسان گرایانه هوگو نیز یاری می رساند. https://www.revueplume.ir/article_241762.html تاریخ‌نگاری زنان ایرانی عصر قاجار از ابتدا متکی بر منابع برون‌زا خصوصا سفرنامه‌های مسافران غربی بوده است. این روایت‌ها، اغلب به عنوان گزاره‌های عینی و علمی در نظر گرفته شده‌اند، درحالی که آغشته به تعصبات شرق‌شناسانه هستند. وانگهی، دسترسی جدید به منابع درون‌زا – مطبوعات، آرشیوهای محلی، خاطرات، سفرنامه‌های ایرانیان و مستندات دیداری و شنیداری مختلف – اکنون این امکان را فراهم آورده که تاریخ را از دریچه‌ی چشم مردم بومی روایت کنیم. بنابراین، بازخوانی انتقادی روایت‌های اروپایی و مقایسه آن‌ها با داده‌های جدید، برای بازنویسی جامع‌تر تاریخ زنان در دوره قاجار امری ضروری است. این مقاله به تحلیل سفرنامه‌های ژان دیولافوآ با تکیه بر اندیشه‌های پسااستعماری می‌پردازد و آن‌ها را با اطلاعات برگرفته از منابع محلی مقایسه می‌کند. نتایج نشان می‌دهند که بخش قابل توجهی از قضاوت‌های او فاقد بی‌طرفی بوده و او نتوانسته است خود را از الگوهای فکری شرق‌شناسانه مسلط بر فضای فکری اروپا در قرن نوزدهم برهاند.