L’opposition accompli/inaccompli: Un facteur décisif dans le choix du temps verbal

Type de document: Original Article

Auteurs

Université Tarbiat Modares

Résumé

L'aspect comme une des propriétés du verbe a toujours été ignoré par les linguistes, les professeurs et les apprenants de langue et éclipsé par le "temps". Ce qui n’est pas étonnant dans la mesure où l’aspect, en tant que catégorie grammaticale n’existe ni en français ni en  persan. Pourtant, les affinités exprimées par ce concept, existent dans toutes les langues du monde et ses moyens d’expression  méritent d’être étudiés d’autant plus que leur négligence, mène à la production des erreurs surtout en matière du choix de la forme temporelle convenable. Les aspects accompli et inaccompli sont les seuls aspects grammaticaux du français exprimés par l'oppositions des formes simples et composées: la forme simple exprime l'aspect inaccompli et la forme composée désigne l'aspect accompli.
L'aspect en général et les aspects accompli et inaccompli en particulier sont toujours ignorés en persan. L'étude contrastive des aspects accompli et inaccompli dans un corpus français/persan montre que les aspects accompli et inaccompli du persan comme ce qui est dit en français, sont des aspects grammaticaux sans que les divisions des formes simples et composées de ce dernier jouent un rôle dans leur distinction. Chaque forme du verbe persan désigne un  aspect particulier dont la distinction aspectuelle est fort liée au contexte.
Plusieurs raisons sont relevées dans le présent article comme entraînant le choix erroné des formes verbales par les usagers iraniens de la langue française.
 

Mots clés


Titre d’article [Persian]

تقابل دو نمود تمام و ناتمام، عاملی تعیین کننده در انتخاب زمان فعل

Auteurs [Persian]

  • پربوش صفا
  • مهدی بنی اسدی
Résumé [Persian]

"مرد" عمدتا در کتابهای دستور ستی فرانسه و فارسی نادیده گرفته شده است زیرا اے۔ مفهوم اصولا در دو زبان مذکور به عنوان یک مقوله دستوری مجزا وجود ندارد اما مفاهیم ناشی از آن در همه زبانهای دنیا به صور گوناگون بیان می شوند و عدم توجه به این ظرائف زبانی گاه کاربرد زبان و نیز درک آن را حتی در سطوح پیشرفته با مشکل مواجه می سازد و به انتخاب زمان دستوری نابجا منجر می شود که این امر چه در آموزش و یادگیری و چه در ترجمه به بروز مشکلاتی می انجامد. از میان تقابلهای معنایی نمودی شناخته شده، تقابل دو نمود "تمام" و "ناتمام" تنها نوعی است که به زعم همه زبانشناسان صد در صد دستوری به شمار می رود. و از سایر نمودها که عمدتأ واژگانی هستند متمایز می گردد. مقاله حاضر می کوشد حیطه این دو نمود و ارتباط آنها را با کاربرد زمانهای دستوری در دو زبان مشخص سازد و به این ترتیب موارد تداخل زبانی را در این زمینه آشکار سازد. بررسی حاضر نشان میدهد که در زبان فارسی نیز همچون فرانسه دو نمود مورد بحث دستوری هستند و تستهای انجام شده در مراحل مختلف این پژوهش نشان می دهند که فقدان برخی صورتهای دستوری فرانسه در زبان فارسی برای کاربران فارسی زبان در امر یافتن معادل زمانی مناسب ایجاد اشکال می کند. نتایج حاصل از این مقاله مبتنی بر بررسی یک پیکره زمانی فارسی و فرانسه است که این موارد را به ویژه در ترجمه برخی جملات نمایان می سازد.
 

Mots clés [Persian]

  • نمود تمام
  • نمود نا تمام
  • زمان دستوری
  • وجه