از حدود سه دهۀ پیش تاکنون، تحقیقات بسیاری در مورد نقش و معرفی مکان و دورنما در متون ادبی صورت گرفته که این امر باعث پیدایش نظریههای متعددی در این زمینه شده است. هدف از نگارش این مقاله، ابتدا معرفی خوانشهای متفاوت و همچنین خوانش نگارندگان از آثار کِنِت وایت است. سپس، مشاهده خواهیم کرد که نه تنها این نظریهپرداز، از مکانهای حقیقی نظیر اقیانوسها، دریاها، سواحل و مناظر نام میبرد، بلکه صدای پرندگان را نیز به گوش میرساند. در ادامه، به ارتباط بین اشعار او و طبیعت خواهیم پرداخت: ضمیر "من" بهمرور ناپدید میشود تا خواننده مستقیماً با نوشتههایش و جهان ارتباط برقرار کند. شعر وایت، به شیئی نمادین میماند که نگاهش به سمت درون معطوف است و در عین حال به دنیای خارج نیز توجه دارد.
Kenneth White’s readings
Man-Earth relation through places and landscapes
چکیدهEnglish
For almost three decades, there have been significant works on the role, and place and landscape representation in literary texts, which have given rise to numerous theories.
In this article, we discuss different readings of Kenneth White’s work, including our very own. We subsequently find that not only most of the writings of these geopoetics theories evoke real places, namely oceans, seas, shores and landscapes; they equally transcribe the language of birds. We will also set our sight on the objective of the relation of his poems to the earth: the "I" gradually fades for the benefit of the reader to put him directly in contact with written language and the universe. As an iconic object, the Whitian poem turns inward but it is also attentive to the exterior.
