این مطالعه بر اثر لرزه شکننده زنان اثر سلما کجوک، نویسنده فرانسوی-لبنانی، تمرکز دارد و بررسی می‌کند چگونه نوشتن می‌تواند به‌عنوان ابزاری برای مقاومت شخصیت‌های در حاشیه یا مطرود عمل کند. پرسش اصلی این است که چگونه رمان به زنان لبنانی مهاجر به آفریقا، که اغلب حافظه جمعی آنها را به حاشیه می‌راند، فرصت می‌دهد در فضایی که تاریخ استعماری و میراث فرهنگی بر آن حاکم است، صدای خود را به گوش برسانند. هدف این مقاله این است که نشان دهیم چگونه نوشتن به محلی برای بازسازی هویت این شخصیت‌ها تبدیل می‌شود و به آنها امکان می‌دهد کنترل روایت زندگی خود را مجدداً به دست آورند. خوانش پسا‌استعماری این رمان با تکیه بر مطالعات ادوارد سعید درباره شرق‌شناسی، نشان می‌دهد که کجوک، از طریق شخصیت‌ها و انتخاب‌های شیوه‌های روایتی‌اش، خود به عنوان صدایی عمل می‌کند که تلاش‌های زنان عرب و توانایی آن‌ها در ساختن هویت خود را به نمایش می‌گذارد. در نهایت، این مطالعه نشان می‌دهد که چگونه ادبیات به عنوان ابزاری برای ترمیم عمل می‌کند، و به حاشیه‌رانده‌شده‌ها صدای فریاد می‌دهد و حافظه را به نیروی آزادی‌بخش تبدیل می‌کند. در این راستا، نوشتن به عنوان یک مطالبه پسااستعماری ظاهر می‌شود، که هم ترمیم، هم مقاومت و هم امکان نوآفرینی را فراهم می‌آورد، و چالش‌های سلطه نمادین و روایت‌گرایانه‌ای را که توسط تاریخ استعماری تحمیل شده است، به پرسش می‌کشد.