در این مقاله، نویسنده با بازخوانی ادبیات فرانسه زبان، به بررسی راهبردهای جدید روایی در گفتمان‌های پسااستعماری و ضداستعماری و نیز شکل‌گیری انگاره های نوین ضد‌امپریالیستی می‌پردازد که فراتر از چارچوب‌های کلاسیک مبارزات ضداستعماری، از طریق سازوکارهای ادبی جدید نمایان می‌شود. هدف این مطالعه، ارائه خوانشی به‌روز است که به درک بهتر ابعاد معاصر ادبیات فرانسه زبان، به‌ویژه ادبیات آنتیل، کمک می‌کند. این هدف با بهره‌گیری از دو مفهوم بنیادین در فلسفه پست‌مدرن، یعنی «ریزوم» و «آوارگی»‌، آن‌گونه که ژیل دلوز و فلیکس گتاری مطرح کرده‌اند، در قالب پژوهش حاضر دنبال می شود. این مفاهیم برای نمایان ساختن اشکال نوین "مقاومت روایی" در برابر منطق خطی و سلسله‌مراتبیِ به‌جا مانده از جوامع استعماری به کار گرفته شده‌اند.



مقاله با استفاده از رویکردی کیفی، هرمنوتیکی و میان‌رشته‌ای، رمان تکساکو (Texaco) نوشته پاتریک شاموازو را به صورت مطالعه موردی تحلیل می‌کند تا نشان دهد چگونه عاملیت سیاسی ضد‌استعماری در گفتمان‌های نوین ادبی فرانکوفون به سطوحی ژرف‌تر و بدیع ارتقا یافته است. نتایج این تحلیل از یک سو امکان تصور اشکال تازه‌ای از سوبژکتیویته سیاسی مبتنی بر ترکیب‌گرایی و به تعبیر دلوز، زیستِ خارج از مرزهای تثبیت‌شده را فراهم می‌سازد، و از سوی دیگر، بر اهمیت رویکردهای میان‌رشته‌ای در مواجهه با این تحولات تأکید می‌ورزد.