در آموزش زبان فرانسه به عنوان زبان خارجی (FLE) ، آواشناسی اهرمی اساسی برای توسعه مهارت‌های شفاهی است. در ایران، اگرچه بسیاری از زبان‌آموزان تلفظ به طورکلی رضایت‌بخشی در زبان فرانسه دارند، اما موانعی همچنان باقی است که ریشه در پیچیدگی واجی برخی آواهای زبان فرانسه و تداخل‌های آوایی ناشی از زبان های پیشتر آموخته شده دارد.

این مطالعه با رویکردی دوگانه، جایگاه آواشناسی در آموزش زبان فرانسه در ایران را بررسی میکند: تحلیل شیوه‌های تدریس اجرا شده توسط مدرسان و مطالعه ی سه کتاب آموزشی لَتلیه، اِدیتو و اَلتراِگو + در سطح آ1. به این منظور، یک مطالعه میدانی میان مدرسان انجام شد و داده‌ها با رویکردی ترکیبی، شامل تحلیل کمی (آمار توصیفی) و کیفی (تحلیل موضوعی)، بررسی گردید.

همزمان، تحلیل توصیفی-تحلیلیِ جنبه‌های زنجیره‌ای و زبرزنجیره‌ای کتاب‌ها با روش‌های تولیدی و کلامی-آهنگی صورت گرفت. نتایج نشان می‌دهد مدرسان تکنیک‌هایی مانند تکرار، تقلید و دیکته را ترجیح می‌دهند، اما تمرین‌های آوایی کتاب‌ها را ناکافی می‌دانند. همچنین، با وجود ارزش اثبات شده ابزارهای نوآورانه در آموزش و ارزیابی آواشناسی، مدرسان به‌ندرت از آن‌ها بهره می‌گیرند.

این یافته‌ها بر ضرورت آموزش مداوم و هدفمند برای توانمندسازی مدرسان در ادغام مؤثرتر آواشناسی در شیوه های تدریس متناسب با پیشرفت‌های روش‌شناختی و فناوری معاصر تأکید می‌کند.