بی شک، بارس یکی از بزرگترین و برجسته ترین نویسندگان آشنا به آهنگ کلام در فرانسه به شمار می‌رود. آثار ادبی وی در مجموع از مقام و اهمیت موسیقی حکایت می‌‌کنند، البته ارزشی که چندان با خود موسیقی مطابق نیست. به عبارت دیگر، با وجود این که به گفتة بارس، وی چندان با فن موسیقی آشنایی ندارد، اما در نثر او اصولی چون تعادل، هماهنگی و شور و حرکت، همانند موسیقی، موج می‌زند. به‌علاوه،  ارجاعات و اشاره‌های بی شماری به موسیقیدانان در نوشته‌هایش به چشم می‌خورد. در حقیقت، هیجان‌ها و احساسات موسیقایی و آهنگین، بیشتر از خود موسیقی، به بارس الهام می‌بخشد و در اغلب موارد، در پس هنر یک موسیقیدان، وی در جست و جوی آگاهی از شور و شوق اوست.
این مقاله، در ضمن جمع آوری اشاره‌های بارس به موسیقیدانان گوناگون و مطالعة نثر آهنگین نویسنده، می‌کوشد تا تمامی نظرها و احساسات انسان را به هنگام شنیدن یک قطعة موسیقی بررسی کند که چگونه این هنر ارزشمند درهای جهانی دیگر را به روی شنونده می‌گشاید، او را به دنیای یادها و خاطره‌ها می‌کشاند و گاهی، حتی در پاره‌ای موارد، به آفرینش اثری نو می‌انجامد.