با ترویج روشهای برقراری ارتباط گرایش به " واقعیت " در آموزش زبان ابعاد گستردهتری یافته است.
روشهای یاد شده نه تنها تاکید بر استفاده از منابع واقعی زبان در کنار منابع آموزشی دارند بلکه استفادهای واقعی و طبیعی از این منابع و همچنین استفاده از زبان در موقعیت طبیعی و غیرتصنعی را نیز مد نظر دارند. منابع واقعی زبان با وجود امتیازات فراوان (تنوع شکلی، اطلاعات غنی) نیاز مبرم به برنامهریزی آموزشی و درسی با در نظر گرفتن مخاطبین زبانآموز دارند. این منابع از همان ابتدای آموزش و در سطوح مبتدی میتوانند با طرح تمرینات و فعالیتهای مناسب مورد استفاده قرار گرفته و زبانآموز را برای روبرویی با واقعیت زبان آماده سازد.
گروهی بودن این تمرینات و فعالیتها احساس امنیت خاطر به تک تک اعضای گروه داده، نتیجه کار را بهبود میبخشد و موقعیت طبیعی برای کاربرد زبان مورد آموزش را در تبادلات گروهی ایجاد میکند. بدین ترتیب بکارگیری زبان به گونهای واقعی و طبیعی جایگزین مکالمات مصنوعی در موقعیتهای تخیلی که توسط متدهای سمعی و بصری رایج شده و کم و بیش در آموزش ما با روشهای برقراری ارتباط باقی مانده است خواهد شد.
