اثر، نوشتۀ امیل زولا، (1886) صرفنظر از روایت محیط هنری نیمۀ دوم قرن نوزدهم در فرانسه و جدال بین آوانگارد و فرهنگستانگرایی، بهتعبیری، نقلی است از داستان دوستی زولا و پل سزان، نقاش مطرح آوانگارد فرانسوی. اما، در ورای این جدال آشکار، این رمان توصیفی است کامل، هرچند جانبی در قیاس با پیرنگ اصلی، از پدیدۀ کیچ. چنین به نظر می رسد که زولا بههنگام نگارش اثر از معنای این واژه که در سال 1870 ابداع شد اطلاع نداشته است. با این همه، این داستانپرداز با فراست فراوان و عطف به نگاه دقیقی که به جامعه و بارزه های آن دارد خصایص متنوع و پنهان این پدیده را نیز روایت میکند. از همین رو میتوان مدعی شد که این رمان میتواند چشماندازی گسترده از محیط فرهنگی ـ اجتماعی دوران خود عرضه دهد.
