شرح حال خود نگاری قبل از آنکه در قرن بیستم یکی از مطرح ترین انواع ادبی شود دستخوش تغییری ماهوی گردیده که بیش ازهمه معلول پیشرفت علوم انسانی به ویژه روانکاوی، جامعه شناسی و قوم شناسی بوده است. این بار برای پیدایش اندیشه‌های مربوط به ضمیر ناخودآگاه است که به طور قابل توجهی "من درون" را در شناساندن خود یاری می‌رساند. دیگر لازم نیست جستجوی دشوار خود که زین پس بر اساس معیارهای شخصی تحقق می‌یابد به دنبال تاییدی از سوی جمع باشد.
اثر شرح حال خودنگاری رب گرییه نمونة خوبی در این زمینه به دست می‌دهد. نوآوری این اثر هم در قالب و هم در محتوا نهفته است. در نتیجه، شرح حال خودنگاری نویسنده ضمن اینکه، در کنار جستار و رمان، یکی ازاجزاء «رمان‌های سه گانه» را تشکیل می‌دهد، با آنها نیز تعاملی نزدیک دارد؛ تعاملی که در ارتباطی سه گانه و تنگاتنگ بین اجزاء تشکیل دهندة اثر معنا می‌یابد. پژوهش پیش رو فرصتی است تا از نزدیک مکانیزم‌هایی را بررسی کنیم که رویکرد جدید رب گرییه، بی توجه به «پیمان شرح حال خود نگاری»، مورد استفاده قرار می‌دهد.