Quelques réflexions sur l’enseignement du français langue étrangère en retissant des liens entre linguistique et littérature (partie 1/2)

Favriaud, Michel

doi:10.22129/plume.2020.114557

Quelques réflexions sur l’enseignement du français langue étrangère en retissant des liens entre linguistique et littérature (partie 1/2)

Type de document : research article

Auteur

Michel Favriaud

Enseignant-chercheur émérite Université de Toulouse Jean-Jaurès Laboratoire LLA-Créatis

10.22129/plume.2020.114557

Résumé

L’apprentissage du FLE, tel que piloté par la France et le CECR aujourd’hui, cible la langue d’usage et non plus la langue de culture. Cette voie, faussement évidente, est en fait idéologique, sous-tendue par une conception consumériste néolibérale qui est critiquable à deux niveaux: celui des valeurs morales, mais aussi celui de l’efficacité, puisque peu d’étudiants semblent capables d’assimiler durablement la langue étrangère et de mener des études universitaires de haut niveau dans cette langue. Nous proposons au contraire, dans le fil des travaux de Kahnamouipour et Khattate, mais aussi de la linguistique de Rastier et de la poétique de Meschonnic, de renouer l’étude précise de la langue avec la littérature, le théâtre et la poésie pour créer une nouvelle alliance entre d’une part l’émotion et la réflexion, d’autre part l’écrit et l’oral - la langue étrangère devenant une seconde langue maternelle, mais imaginaire, et un lieu de formation subjectif et intellectuel de la personne.

Mots clés

Apprentissage Du FLE

Oral

Langue De Culture

Théâtre

Poésie

Emotion

Réflexivité

Titre d’article Persian

آﻣﻮزش زﺑﺎن ﻓﺮاﻧﺴﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان زﺑﺎن ﺧﺎرﺟﯽ و ﺑﺎزﺳﺎزی ﭘﯿﻮﻧﺪ ﺑﯿﻦ ادﺑﯿﺎت و زﺑﺎﻧﺸﻨﺎﺳﯽ

Auteur Persian

میشل فاوریو

اﺳﺘﺎد داﻧﺸﮕﺎه ﺗﻮﻟﻮز- ژان ژورس ﻓﺮاﻧﺴﻪ ﭘﮋوهشگر ﻻﺑﺮاﺗﻮار زﺑﺎن، ادﺑﯿﺎت و هنر

Résumé Persian

آموزش زبان فرانسه به عنوان زبان خارجی، آن گونه که امروزه مد نظر" چارچوب اروپایی مشترک مرجع برای زبانها" است بیش از آنکه گرایش به شناخت و شناساندن فرهنگ داشته باشد در صدد آموزش زبان کاربردی است. این مسیر شاید برای آموزش یک زبان خارجی ایده آل باشد ولی خالی از خطا نیست و ناشی از یک برداشت مصرفی است که از دو جنبه قابل انتقاد به نظر می‌رسد: یکی نادیده گرفتن ارزشهای فرهنگی و دیگری عدم تاثیر‌پذیری جهت یادگیری طولانی مدت زبان، چرا که کمتر زبان‌آموزی مدت طویلی با این زبان خارجی سرو کار دارد و در تحصیلات عالی دانشگاهی خود تعمق بیشتری در شناخت این زبان به خرج می‌دهد. در این مقاله هدف ما پرداختن به نقش ادبیات در آموزش زبان فرانسه است و در این راستا اشاره به مقالات کهنمویی‌پور خطاط و زبانشناس راستیه داریم. همچنین توجه ما به فن شعری مشونیک است و تاکید او بر آموزش زبان از طریق ادبیات نمایشنامه و شعر که پیوندی نو، از یک سو بین انگیزه و اندیشه، و از دیگر سو بین زبان شفاهی و زبان نوشتاری بوجود می‌آورد. در این زمینه به بررسی آموزش زبان خارجی به عنوان یک زبان مادری دوم، به عنوان زبان تخیل و به عنوان زبانی که یک تشکل ذهنی و فکری را سبب می‌شود، خواهیم پرداخت

Mots clés Persian

آموزش زبان فرانسه به عنوان زبان خارجی

شفاهی

زبان فرهنگ

نمایشنامه

شعر

انگیزه

اندیشه