Type de document : research article
Titre d’article Persian
Auteurs Persian
این پژوهش به بررسی ترجمۀ فارسی کتاب چیزها از ژرژ پرک، اثر احمد سمیعی گیلانی، از منظر نظریۀ ریتم و گفتمان هانری مشونیک میپردازد. تحلیل متن مبدأ نشان میدهد که پرک با استفاده از شگردهای سبکی خاص، نقدی ضمنی از جامعۀ مصرفی ارائه می دهد؛ همۀ این عناصر در شکلدهی به «ریتم-فقدانی» سهیم هستند که تجربۀ شخصیتها را به خواننده منتقل میکند. بررسی ترجمۀ فارسی، حکایت از پویایی پیچیدهای دارد که در آن، هم تداومهای ساختاری و هم دگرگونیهای معناداری مشاهده میشود، بهگونهای که وجهه بیطرف و خنثی متن مبدأ گاه جای خود را به لحنهای احساسیتر میدهد. این دگرگونیها در چارچوب اندیشۀ مشونیک نه صرفاً فقدان، بلکه نشان از تلاش مترجمی دارد که در مواجهه با الزام روان بودن ترجمه در زبان مقصد، نقشی فعال در بازآفرینی گفتمان ایفا میکند و برای خوانندۀ ایرانی، شبکه زبانی ای حامل معنا را بازآفرینی مینماید. بدینسان، ترجمۀ فارسی بهمثابۀ سازشی ثمربخش میان وفاداری ریتمیک و تطبیق فرهنگی ظاهر میشود. تحلیل نشان میدهد که اگرچه سمیعی تا حد زیادی نشانگرهای ساختاری ریتم پرِکی را حفظ میکند، ترجمهی او شامل دگرگونیهای قابلتوجهی است، از جمله لحنهای عاطفی و احساسی تری که بیطرفی سرد و بالینی متن اصلی را بهآرامی دگرگون میسازد.
Mots clés Persian
Titre d’article English
"Discourse Rhythm in Georges Perec's Les Choses and Its Persian Translation: A Meschonnic Approach"
Résumé EnglishThis study examines the Persian translation of Georges Perec's Les Choses by Ahmad Samii Gilani through the lens of Henri Meschonnic's theory of rhythm and discourse. The analysis of the source text reveals that Perec constructs an implicit critique of consumer society through specific stylistic devices which contribute to a "rhythm-of-lack" that makes the reader experience the characters' condition. The examination of the Persian translation reveals a complex dynamic, combining structural continuities with significant inflections, where the clinical neutrality of the source text sometimes gives way to more expressive and melancholic tones. These transformations, viewed from a Meschonnician perspective, do not constitute mere losses but testify to the work of a translator who, faced with the imperative of readability in the target language, fully assumes his role as an agent of discourse, reinventing for an Iranian readership an organization of language that carries meaning. The Persian translation thus appears as a fruitful compromise between rhythmic fidelity and cultural adaptation. The analysis reveals that while Samii largely preserves the structural markers of Perec's rhythm, his translation introduces notable inflections, particularly more expressive and melancholic tonalities that subtly modify the clinical neutrality of the source text.
Mots clés English
