Type de document : research article
Titre d’article Persian
Auteur Persian
این مقاله به بررسی تطبیقی دو رمان "ترانۀ شیرین" اثر لیلا سلیمانی و "انتقام از آنِ من است" اثر ماری ایندیای میپردازد و قتل کودک را بهعنوان نشانهای از نابسامانی اجتماعی معاصر تحلیل میکند. نویسنده با نگاهی تاریخی نشان میدهد که این مضمون، که در گذشته با تقدیر، گناه یا تراژدی پیوند داشت، در ادبیات قرن بیستویکم به ابزاری برای نقد اجتماعی و روانی تبدیل شده است.
در «ترانۀ شیرین»، قتل کودکان از طریق رئالیسمی سرد و دقیق روایت میشود و نابرابری طبقاتی، بیگانگی و توهم خانوادۀ ایدهآل بورژوایی را افشا میکند. جنایت لوییـز، پرستار کودکان، نوعی انتقام اجتماعی است که از نامرئیبودن و فقر روانی و اجتماعی او ناشی میشود. در مقابل، «در انتقام از آنِ من است»، قتل کودک در هالهای از ابهام باقی میماند و بیشتر بهانهای است برای فروپاشی هویت و حافظۀ وکیل، سوزان، تا توضیح آشکار جنایت.
با اتکا به نظریههای بوردیو، گافمن، فوکو، ریکور و مارتین سگالن، مقاله نشان میدهد که کودک کشی در تخیل داستانی غرب نقطۀ گسست نظم خانوادگی، بروز احساس گناه مادری و شکنندگی هویتهای اجتماعی است. سکوتی که پیرامون این جنایتها شکل میگیرد، نه فقدان معنا، بلکه راهبردی روایی است که خواننده را به مشارکت اخلاقی و تفسیری وامیدارد و جنایت فردی را به مسئلهای جمعی تبدیل میکند.
Mots clés Persian
