Relire Fassih à la lumière de Beckett Les fonctions de l’intertexte dans L’hiver 62

SHAHPARRAD, Katayoun

doi:10.22129/plume.2012.48871

Relire Fassih à la lumière de Beckett Les fonctions de l’intertexte dans L’hiver 62

Type de document : research article

Auteur

Katayoun SHAHPARRAD

Maître assistante, Université Hakim Sabzévari

10.22129/plume.2012.48871

Résumé

Esmaïl Fassih est indubitablement l’un des romanciers iraniens les plus lus et les plus célèbres de l’époque contemporaine. Pourtant, quand on veut mentionner les plus grands romanciers, son nom ne figure presque jamais dans la liste de ceux qui font l’honneur de la prose romanesque persane. Son style, proche du persan parlé, ses nombreuses intrigues policières1, et ses personnages hauts en couleur font que les critiques rangent volontiers ses œuvres dans la catégorie
de la « littérature populaire » ou de la « paralittérature ». Toutefois, les outils fournis par la nouvelle critique nous permettent de déceler dans son roman le plus célèbre, L’Hiver 62, un héritage littéraire jusqu’alors insoupçonné. Dans ce roman, le narrateur cite sporadiquement le chef-d’œuvre de Beckett, En attendant Godot, sans toutefois laisser apparaître un quelconque lien, entre ce qu’il lit et ce qu’il raconte. Cet article a pour but de dévoiler les liens intertextuels qui rapprochent le roman de Fassih de celui de Beckett.

Mots clés

Esmaïl Fassih

Samuel Beckett

Intertextualité

L’Hiver 62

En Attendant Godot

Parodie

Titre d’article Persian

بازخوانی آثار اسماعیل فصیح در پرتو ساموئل بکت ، کارکردهای بینامتنی در زمستان ۹۲

Auteur Persian

کتایون شهپرراد

Résumé Persian

اسماعیل فصیح بی تردید یکی از پر خواننده ترین نویسندگان ادبیات معاصر ایران است. با این حال، نام او عموما در شمار بزرگان حوزه ی داستان نویسی معاصر لحاظ نمی شود. سبک نوشتار او که، به زعم برخی، ته رنگی محاوره ای دارد، روی آوردن به پیرنگ های پلیسی در بسیاری از داستانها و همچنین شخصیت های جذاب و زنده ای که خلق می کند سبب شده است تا منتقدان ادبی، آثار او را، درست یا نادرست، زیر گروه ادبیات عامیانه با ادبیات حاشیه ای فرض کنند. اما ابزارهای نقد نو به ما امکان می دهد تا در یکی از شهره ترین رمان های او، یعنی زمستان ۹۲، با میراثی مواجه شویم که تا کنون در پس پرده نهان مانده است. راوی در این رمان به کرات به در انتظار گودو، شاهکار ساموئل بکت اشاره و بین آنچه می خواند و آنچه روایت می کند پیوندی نامحسوس اما بسیار گویا برقرار می نماید. در این مقاله تلاش شده است تا با تکیه بر پیوندهای بینامتنی میان زمستان ۹۲ و در انتظار گودو از دیدگاهی نو به اثر فصیح نگریسته شود.

Mots clés Persian

اسماعیل فصیح

ساموئل بکت

بینامتنیت

زمستان ۹۲

در انتظار گودو نقیضه نویسی