Type de document : research article
Titre d’article Persian
Auteurs Persian
در طول دو دهه گذشته ، شاهد گسترش اصطلاحاتی مانند "ادغام فرهنگی" ، "ترا فرهنگی" ، "بینا فرهنگی" و مفاهیمی چون "انتقال" و "تحول" فرهنگ در زمینه مطالعات انسانشناختی و مردمشناسی بودیم. تجارب مهاجرت و سفر شاعران و نویسندگان به کشور های دیگر و تقابل آنها با فرهنگ و ادبیات مقصد، بویژه مهاجرت شاعران ایرانی به هندوستان، شعر کلاسیک فارسی را به زمین باروری برای مطالعه این نوع مفاهیم و روابط فرهنگی تبدیل می کند.
برخی از سبکهای شعر فارسی از جمله سبک عراقی و سبک هندی نام خود را از کشورهای همسایه ایران وام گرفتهاند. نادیده گرفتن مرزهای جغرافیایی و خلق آثار بینافرهنگی توسط شاعران مهاجر، موجبات ظهور منظرهای جدید و پویاتر در شعر فارسی را فراهم آورد. ثمرهی مهاجرت آنها چیزی فراتر از یک تقلید ساده از شاعران کشورهای همسایه بود. اولین نسل از شاعران مهاجر که به دربار هند پناه بردند ، شاعران سبک هندی و یا اصفهانی خوانده می شوند. آنها تحت تاثیر دو فرهنگ مبدا و مقصد سبک شعری را رقم زدند که حدود یک قرن و نیم در ایران و همچنین در دربار مغول در هند به حیات خود ادامه داد. در این مقاله در نظر داریم که با تکیه بر جنبهی ترافرهنگی سبک هندی ، به این سبک به عنوان اولین نمونهی ادبیات مهاجرت در ایران بپردازیم. خواهیم دید که چگونه در زمان سلطنت صفویان بر ایران، شعر پارسی در هند سعی بر تطابق خود با فضای حاکم بر محافل ادبی هندی میکند و در این راه مدتی در ورطهی سردرگمی دست و پا میزند تا اینکه هویت دوبارهی خود را باز یابد.
Mots clés Persian
Titre d’article English
The Indian Style: The Effect of Acculturation or Transculturation?
Résumé EnglishMots clés English