Plume, Revue semestrielle de l'Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises

Plume, Revue semestrielle de l'Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises

Identité et transformation du sujet poétique chez Paul Éluard : du Je lyrique au Je existentiel vers une poétique de la paix

Articles de presse

Type de document : research article

Auteurs
زهرا خسروی 1
بهروز گتمیری 2
زهرا خسروی 1
1 گروه مطالعات اروپا، رشته مطالعات فرانسه، دانشکده مطالعات جهان، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 گروه مطالعات اروپا، رشته مطالعات فرانسه، دانشکده مطالعات جهان، دانشگاه تهران
10.22129/plume.2026.576832.1371
Résumé
Cet article examine les liens entre « identité », « paix » et « création artistique » dans l'œuvre de Paul Éluard, montrant que sa poésie devient un espace de reconstruction de l'identité humaine face aux bouleversements du XXe siècle. La paix y est conçue non comme une simple absence de guerre, mais comme un horizon éthique et existentiel permettant la reconnaissance mutuelle et la restauration du lien humain après les violences historiques. La question centrale est de savoir comment la transformation du sujet poétique, du Je lyrique au Je existentiel, permet de construire une poétique de la paix. La recherche adopte une approche qualitative fondée sur l'analyse textuelle. Le corpus couvre trois moments majeurs : la poésie amoureuse, la poésie de la Résistance et la poésie d'après-guerre. S'appuyant sur la théorie de l'identité de Cheek et le modèle de Marcia, l'analyse met en évidence l'évolution du Je poétique : du Je lyrique au Je existentiel, puis au Je universel. L'approche interdisciplinaire d'Éluard — notamment ses collaborations avec Picasso et Poulenc — renforce la portée éthique de sa poésie et le présente comme un artiste exemplaire voué à la reconstruction identitaire et à l'éducation à la paix.
Mots clés
Création interdisciplinaire
Engagement artistique
Identité humaine
Paix post-conflit
Paul Éluard
Poésie surréaliste
Sujets principaux

Titre d’article Persian

هویت و تحول سوژهٔ شاعرانه در شعر پل الوار: از «منِ تغزلی» تا «منِ وجودی»، به‌سوی شعرِ صلح

Auteurs Persian

zahra khosravi 1
Behrouz GATMIRI 2
zahra KHOSRAVI 1
1 دانشجوی دکتری رشته مطالعات فرانسه
2 استاد تمام
Résumé Persian

این مقاله به بررسی نسبت «هویت»، «صلح» و «آفرینش هنری» در آثار پل الوار می‌پردازد و نشان می‌دهد که شعر او چگونه در واکنش به بحران‌های قرن بیستم به عرصه‌ای برای بازسازی هویت انسانی بدل می‌شود. صلح نه صرفاً به معنای فقدان جنگ، بلکه به‌مثابه افقی اخلاقی و وجودی تعریف می‌شود که امکان شناسایی متقابل، بازسازی پیوند انسانی و احیای کرامت انسانی را پس از خشونت‌های تاریخی فراهم می‌سازد. پرسش اصلی این است که دگرگونی سوژهٔ شاعرانه از «منِ تغزلی» به «منِ وجودی» چگونه به شرط امکان بازسازی هویت و شکل‌گیری شاعریِ صلح تبدیل می‌شود. روش تحقیق کیفی و مبتنی بر تحلیل متنی با رویکردی میان‌رشته‌ای است. پیکرهٔ پژوهش سه دورهٔ شعر عاشقانه، مقاومت و پساجنگ را در بر می‌گیرد. چارچوب نظری بر پایهٔ نظریهٔ هویت چیک و مدل مارسیا تنظیم شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که «منِ» شاعرانه از «منِ تغزلی» به «منِ وجودی» و نهایتاً به «منِ جهان‌شمول» تحول می‌یابد و رویکرد میان‌رشته‌ای الوار، او را به‌مثابهٔ هنرمندی برای بازسازی هویت و آموزش صلح معرفی می‌نماید.

Mots clés Persian

آفرینش میان‌رشته‌ای
پل الوار
تعهد هنری
شعر سوررئالیستی
صلح پس از جنگ
هویت انسانی
Plume, Revue semestrielle de l'Association Iranienne de Langue et Littérature Françaises

Articles de presse, Manuscrit accepté
Disponible en ligne (sur le site) dès 30 September 2026

  • Date de recevoir 19 February 2026
  • Date de révision 09 September 2026
  • Date d’acceptation 30 September 2026