L’étude sémantique de la traduction du roman Le Dernier Jour d’un Condamné

NEZAMIZADEH, Mehregan; ABASSI, Ali; HONARVAR, Asso

doi:10.22129/plume.2014.48907

L’étude sémantique de la traduction du roman Le Dernier Jour d’un Condamné

Type de document : research article

Auteurs

Mehregan NEZAMIZADEH ¹

Ali ABASSI ²

Asso HONARVAR ³

¹ Maître assistant Université Allameh Tabataba’i

² Maître de conférences Université Shahid Beheshti

³ Master en traductologie Université Shahid Beheshti

10.22129/plume.2014.48907

Résumé

L’une des raisons de l’insatisfaction qu’éprouvent beaucoup de traducteurs lorsqu’une traduction touche à sa fin est liée à la différence du sens entre la langue de départ et celle d’arrivée. Dans le domaine rhétorique, les figures du style ont un rôle indéniable quant à l’amplification ou à l’atténuation du sens. Nous avons essayé de déceler la trace de celles – ci en passant de la langue source à la langue cible. Pour illustrer la différence du sens, nous avons utilisé le schéma tensif, introduit par Claude Zilberberg et Jacques Fontanille et les tendances déformantes de Berman quant à l’aspect linguistique. Le résultat de l’étude nous montre que le non – respect des astuces rhétoriques au cours de la traduction peut altérer simultanément le tissu verbal et sémantique du texte source. De plus, il s’est avéré que certaines tendances déformantes sont les conséquences de la déformation des figures du style. Ainsi l’objectif principal de cette recherche est – il d’illustrer les problèmes dont les solutions pourront aider les traducteurs à améliorer leur traduction qui souffre de cette carence.

Mots clés

traduction

figures du style

tendances déformantes

intensité du sens

schéma tensif

Titre d’article Persian

بررسی معناشناختی ترجمه رمان آخرین روز یک محکوم

Auteurs Persian

مهرگان نظامی زاده ¹

علی عباسی ²

آسو هنرور ³

¹ استادیار دانشگاه علامه طباطبایی

² دانشیار دانشگاه شهید بهشتی

³ کارشناسی ارشد دانشگاه شهید بهشتی

Résumé Persian

به نظر می‌رسد یکی از دلایل نارضایتیِ بیشتر مترجمان متون ادبی در پایان عمل ترجمه همانا تفاوت شدت معنا میان متن مبداء و متن مقصد باشد. در متون ادبی آرایه‌ها و شگردهای ادبی نقش بسزایی در افزایش یا کاهش معنا دارند. در نتیجه در این پژوهش سعی کرده‌ایم نخست این آرایه‌ها را در متن مبداء شناسایی و سپس رد آنها را در متن مقصد پیدا کنیم. برای نمایش شدت معنا از ابزاری کاملا کارآمد به نام نمودار تنشی کلود زیلبربرگ و ژاک فونتانی و از منظر زبانشناسی نیز از نظریه های آنتوان برمن بهره برده‌ایم. نتیجه پژوهش به ما نشان می‌دهد که نادیده‌گرفتن و نقض آرایه‌های ادبی در خلال عمل ترجمه می تواند آسیبی جدی هم به شبکه کلامی و هم به شبکه معنایی متن اصلی بزند. همچنین با اتکا به این پژوهش می‌توان نتیجه گرفت که برخی از گرایشات تغییرشکل‌دهنده معلول عدم‌ بازآفرینی آرایه‌های ادبی در متن ترجمه است. در نتیجه هدف اصلی این تحقیق نمایاندن مسائلی است که حل آنها کمک شایانی به بهبود عمل ترجمه و اجتناب هر چه بیشتر از نواقص احتمالی خواهد کرد.

Mots clés Persian

ترجمه

آرایه‌های ادبی

گرایشات تغییر‌شکل‌دهنده

شدت معنا

نمودار تنشی